Armëpushimi zgjati saktësisht aq sa zgjasin shumica e armëpushimeve në Lindjen e Mesme - sa për të marrë frymë të gjithë, shumë pak për t'i besuar. Mbrëmjen e 7 qershorit, Irani lëshoi raketa balistike drejt veriut të Izraelit, me Haifën si cak. Ky është sulmi i parë iranian që kur më 8 prill u shpall qetësia.

Ushtria izraelite (IDF) njoftoi se kishte zbuluar lëshime nga Irani dhe se po punonte për ndërprerjen e tyre. Sipas njoftimit zyrtar, „dy raketa iraniane të drejtuara nga veriu tashmë janë ndërprerë“. Numri i viktimave ose dëmi i konfirmuar nuk janë njoftuar deri tani - gjë e zakonshme në orët e para të ngjarjeve të tilla, sepse pamja qartësohet vetëm kur ulet pluhuri.

Në Teheran, sipas raportimeve, në rrugë festohej ndërsa raketat fluturonin drejt Izraelit. Ajo skenë - festimi i një lëshimi - është e njëjta në të dyja anët e çdo konflikti të tillë, vetëm me flamuj të ndërruar. Dhe pikërisht kjo është më e vështira të shihet nga larg: për dikë kjo është hakmarrje, për dikë provokim, kurse për njerëzit e thjeshtë nën sirena vetëm edhe një natë në strehë.

Për Ballkanin, të mësuar me qetësitë e veta që plasin pa paralajmërim, pyetja nuk është a thyhen armëpushimet në Lindjen e Mesme - kjo është thuajse rregull - por sa larg do të shkojë këtë radhë përshkallëzimi para se dikush të ulet sërish në tryezë. Sepse një gjë është e sigurt: çdo raketë e shkëmbyer e bën pauzën tjetër më të shkurtër se e mëparshmja.