Примирјето траеше точно колку што траат повеќето примирја на Блискиот Исток – доволно за да си оддахнат сите, премалку за да поверуваат. Вечерта на 7 јуни, Иран испрати балистички ракети кон северот на Израел, со Хаифа како цел. Тоа е првиот ирански напад откако на 8 април беше прогласено затишје.

Израелската војска (IDF) соопшти дека детектирала лансирања од Иран и дека работи на нивно пресретнување. Според официјалното соопштение, „две ирански ракети насочени кон север веќе се пресретнати”. Бројот на жртви или потврдена штета засега не е соопштен – што во првите часови на ваквите настани е вообичаено, бидејќи сликата се расчистува дури кога ќе се слегне правот.

Во Техеран, според известувањата, на улиците се славело додека ракетите летале кон Израел. Таа сцена – славење на лансирање – е истата на двете страни на секој ваков конфликт, само со заменети знамиња. И токму тоа е најтешко да се гледа од далеку: за некого ова е одмазда, за некого провокација, а за обичните луѓе под сирените е само уште една ноќ во засолниште.

За Балканот, навикнат на сопствени затишја што пукаат без најава, прашањето не е дали примирјата на Блискиот Исток се кршат – тоа е речиси правило – туку колку далеку овојпат ќе оди ескалацијата пред некој повторно да седне на маса. Бидејќи едно е сигурно: секоја разменета ракета ја прави следната пауза покуса од претходната.