Një burrë me një kosh mbeturinash mbi kokë, që e paraqet veten si "luftëtar kozmik", u bë problemi më i madh për Nigel Farage - dhe jo si shaka, por si taktikë politike që funksionon. Quhet Count Binface, dhe pas maskës qëndron një skenarist komedish nga BBC, Jonathan David Harvey.

Historia nis kur Farage, lideri i Reform UK, dha dorëheqjen nga vendi i tij në Clacton për t'u rikandiduar - duke pretenduar se për grindjen rreth donacioneve të padeklaruara duhet të vendosin votuesit, jo komisioni etik i parlamentit. Bëhet fjalë për 5 milionë paund nga një kripto-milioner, plus financim për personelin dhe sigurinë. Kur partitë e mëdha u tërhoqën nga ajo "lojë e rregulluar" zgjedhore, u shfaq Binface.

Platforma e tij është qëllimisht absurde: nacionalizimi i këngëtares Adele dhe kufizimi i çmimit të kroasanit në një paund. Por pas humorit ka një pikë. "Farage thotë se do popullin kundër elitës. Mirë, le ta ketë. Më lini mua", tha Binface. Satira godet aty ku kritika e drejtpërdrejtë nuk mundet - përmes talljes.

Efekti është i tillë sa edhe gazetat e afërta me Farage nuk mund ta injoronin. Njëra prej tyre botoi titullin: "Kur votuesit të bërtasin, është keq. Kur të qeshin, ke mbaruar." Dhe këtu qëndron gjithë mençuria e kësaj historie - politikanët dinë të mbrohen nga sulmi, por nga tallja rrallëkush mbrohet me sukses. Britania ka një traditë të gjatë të kandidatëve të tillë ekscentrikë, dhe Binface është vetëm trashëgimtari i saj më i ri. Pyetja është pse tek ne në Ballkan satira hyn kaq rrallë në politikë - ndoshta sepse tek ne realiteti tashmë është mjaftueshëm absurd.