Некои свадби се памтат по гламурот, други по деталите што раскажуваат приказна постара од самите младоженци. Свадбата на Клео фон Аделсхајм, актерка и баронеса, со принцот Франц Албрехт цу Отинген-Шпилберг, е од втората група. Одржана во Баварија, таа собра дел од германското и европското благородништво, а во центарот на вниманието беше една тијара стара повеќе од еден век.

Токму таа дијадема на семејството Отинген е срцето на приказната. Украсена со низа големи геометриски розети од дијаманти и датирана од крајот на 19-от и почетокот на 20-от век, таа традиционално преминува од принцеза на принцеза во оваа фамилија. Да ставиш на глава накит што го носеле генерации пред тебе не е модна одлука – тоа е чин на припадност, начин невестата да стане алка во синџир што трае со векови.

Ни фустанот не заостануваше. Италијанската дизајнерка Луиза Бекарија изработи романтичен фустан од везена органза, а Клео го открила брендот при една посета на Милано со пријателката Беатриче Боромео – која подоцна беше и гостинка на свадбата. За вечерната прослава имаше и втор фустан, рачно везен, а чевлите Џими Чу ги носеа врежани иницијалите на двојката однатре. Ситен детаљ што никој не го гледа, но што младоженците го знаат.

Ваквите свадби лесно е да се отфрлат како играчка на богатите, и делумно се токму тоа. Но зад раскошот има нешто што и на нашите простори добро го разбираме – тежината на традицијата, важноста на семејниот накит што се пренесува, чувството дека свадбата не е само забава за еден ден туку врска меѓу минато и иднина. Разликата е само во тоа што кај едни тијарата е дијамантска, а кај други бабината бурма е сето богатство – но значењето е исто.