Noelia Samartin, doktoreshë e neurologjisë dhe psikologe klinike, e thotë atë që asnjë marketing palestre nuk dëshiron ta dëgjojë: pjesa më e madhe e dëmit nuk vjen nga fakti që nuk stërvitesh, por nga fakti që rri ulur. Dhe këto janë dy gjëra të ndryshme që me vite i ngatërrojmë.

Dallimin e shpjegon me një shembull që dhemb: njeriu që dy orë në ditë ushtron në palestër vazhdon të jetë sedentar nëse pjesën tjetër të ditës e kalon i ulur pandërprerë më shumë se katër orë. Ato dy orë nuk e shpengojnë palëvizshmërinë e mbetur dymbëdhjetëorëshe. Lëvizja e shpërndarë përgjatë ditës, thotë ajo, vlen më shumë se përpjekja e përqendruar në mbrëmje.

Çfarë ndodh në të vërtetë kur ecën

Mekanizmi nuk është abstrakt. Ndërsa ecim, trupi liron molekula si IGF-1 që e kalojnë barrierën gjaku-tru dhe e stimulojnë BDNF-në - faktor që Samartin e përshkruan si pleh për sistemin nervor. Ai i forcon lidhjet mes neuroneve dhe ndihmon në formimin e kujtimeve në hipokamp.

Kësaj i shtohet kimia që e ndien të njëjtën ditë: ecja e rrit serotoninën që e mban humorin të qëndrueshëm, dopaminën që bart motivimin dhe endorfinat. Noradrenalina, nga ana e vet, e ngre vigjilencën dhe vëmendjen. Kjo është arsyeja pse biseda që nuk niset në shtëpi zgjidhet pas dhjetë minutash ecjeje.

Shifra që e rrënon mitologjinë e dhjetë mijëve

Hulumtimet kanë treguar se mbrojtja maksimale nga demenca arrihet rreth 9.826 hapash në ditë - por edhe se efekti mbrojtës i rëndësishëm fillon tashmë te rreth 3.800 hapa. Mbi dhjetë mijë nuk ka dobi shtesë. Pra shifra 10.000, të cilën çdo aparat në dorë e shkruan me të kuqe kur nuk është arritur, është më afër marketingut sesa shkencës.

Ky është lajm i mirë për secilin që jeton jetë normale, e jo jetë të projektuar rreth një aplikacioni. Tre mijë e tetëqind hapa janë tregu dhe kthimi, ose dy stacione në këmbë në vend të autobusit. Truri, siç thotë Samartin, i falënderohet qëndrueshmërisë shumë më shumë sesa përpjekjeve sporadike.

Pyetja nuk është nëse kemi kohë për palestër. Pyetja është pse ndërtuam qytete në të cilat hapi deri te furra është diçka që duhet planifikuar veçmas.