Kuvendi mori një ministër të ri pa resor - Zulfikar Zejnulën, kryetar i Partisë Demokratike të Turqve në Maqedoni. Për zgjedhjen e tij votuan 67 deputetë, 13 ishin kundër. Por më interesante se numri i votave është llogaria që qëndron pas tij: me këtë lëvizje, koalicioni i udhëhequr nga VMRO-DPMNE fitoi edhe një deputet në kampin e vet.

Partia Demokratike e Turqve deri tani ishte pjesë e Frontit Evropian, në koalicion me BDI-në. Tani kalon te pushteti. Me këtë, shumica e udhëhequr nga VMRO-DPMNE, pa partnerët VLEN dhe ZNAM, rritet në 59 deputetë. Kushdo që dëshiron të kuptojë pse një ministër pa resor është i rëndësishëm - le të shohë aritmetikën në Kuvend, e jo përshkrimin e vendit të punës.

Nuk është e rastësishme që zgjedhja e Zejnulës u nda nga rikonstruksioni i mëparshëm i Qeverisë. Po të ishte përfshirë në të njëjtin paket, do të tejkalonte kufirin kushtetues për ndryshimin e së shumti një të tretës së ministrave, gjë që do të aktivizonte procedurën për zgjedhjen e një qeverie krejtësisht të re. Domethënë, këtu asgjë nuk është e rastësishme - çdo hap është i llogaritur deri te dispozita e fundit e Kushtetutës.

Opozita nuk u përmbajt nga sarkazmi. Deputetët pyetën me ironi nëse ministri i ri është ngarkuar „për ajran, boza apo për Badenter”, duke insinuar se funksioni ekziston jo për të përfaqësuar dikë, por për të forcuar shumicën. Oliver Spasovski kërkoi detaje të qarta për detyrimet dhe portofolin e anëtarit të ri të Qeverisë - detaje që, si rregull, nuk ekzistojnë.

Kryeministri Hristijan Mickoski e mbron zgjedhjen me frazën se „institucionet duhet t'i udhëheqin njerëz që kanë përgjegjësinë dhe kapacitetin të zgjidhin problemet e qytetarëve”. Fjali e bukur për çdo rast. Por pyetja që rri pezull mbi gjithë këtë rikonstruksion është nëse qytetarët po marrin një qeveri më të mirë - apo thjesht një deputet po ndërron anën në peshore.