Nga 1 korriku Kumanova u kthye në të vjetrën - transporti falas urban mbaroi, dhe biletat sërish paguhen. Këshilli komunal vendosi ta heqë subvencionin që zgjati rreth tre vjet e gjysmë, të vendosur qysh në kulmin e krizës energjetike. Kumanovarët tani paguajnë sipas zonave: 30 denarë për zonën e parë, pastaj lart - 40, 60, 80, 100, deri në 120 denarë për zonën e gjashtë.

Komuna e arsyetonte subvencionin me gjëra që tingëllojnë mirë në letër: shpenzim më i vogël për familjet, nxitje që njerëzit të përdorin transportin publik në vend të veturës, më pak trafik dhe ajër më i pastër. Dhe tre vjet e gjysmë, kjo ishte një nga masat e rralla komunale që u hynte drejtpërdrejt në xhep njerëzve të thjeshtë.

Por edhe ndërsa zgjati, historia nuk ishte njëzëri. Disa kërkonin të vazhdonte përgjithmonë, të tjerë thoshin se falasi duhej të ishte i synuar - për nxënës, studentë dhe të cenueshëm socialë, jo për këdo. Kishte edhe vërejtje se në mëngjes autobusët ishin të mbushur plot, dhe se më së shumti përfituan ata të rrugëve më të shkurtra. Një dilemë klasike ballkanike: kur diçka është falas për të gjithë, a është e drejtë apo thjesht më lirë të hiqet sesa të rregullohet siç duhet?

Tani që faturën sërish e paguan udhëtari, pyetja për komunën mbetet e hapur. Nëse arsyet për subvencionin - më pak vetura, ajër më i pastër, buxhet më i lehtë për familjet - ishin të vlefshme para tre vjet e gjysmë, çfarë saktësisht ndryshoi sot përveç faktit që paratë mbaruan? Heqja është lëvizja më e lehtë. Më e vështira, ajo që kërkon punë, do të ishte të gjendej një model ku transporti mbetet i përballueshëm për ata që vërtet u nevojitet.