1 Temmuz'dan itibaren Kumanova eskiye döndü - ücretsiz şehir içi ulaşım sona erdi, biletler yeniden ödeniyor. Belediye meclisi, enerji krizinin tam ortasında getirilen ve yaklaşık üç buçuk yıl süren sübvansiyonu kaldırma kararı aldı. Kumanovalılar artık bölgelere göre ödüyor: birinci bölge için 30 denar, sonra yukarı - 40, 60, 80, 100, altıncı bölge için 120 denara kadar.

Belediye sübvansiyonu kâğıt üzerinde kulağa hoş gelen şeylerle savunuyordu: hane halkı için daha az masraf, insanların araba yerine toplu taşımayı kullanması için teşvik, daha az trafik ve daha temiz hava. Ve üç buçuk yıl boyunca, doğrudan sıradan insanların cebine giren az sayıdaki belediye önleminden biriydi.

Ama sürdüğü sürece bile hikâye tek sesli değildi. Kimileri sonsuza dek sürmesini istiyordu, kimileri ise ücretsizliğin hedefli olması gerektiğini - öğrenciler, üniversiteliler ve sosyal açıdan korunmasızlar için, herkes için değil - söylüyordu. Sabahları otobüslerin tıklım tıklım olduğu ve en çok kısa güzergâhtakilerin kazançlı çıktığı yönünde de eleştiriler vardı. Klasik bir Balkan ikilemi: bir şey herkese ücretsiz olduğunda, bu adil midir, yoksa düzgün düzenlemektense kaldırmak mı daha ucuzdur?

Şimdi faturayı yine yolcu ödediğine göre, belediyeye soru açık kalıyor. Sübvansiyonun gerekçeleri - daha az araba, daha temiz hava, ailelere daha hafif bütçe - üç buçuk yıl önce geçerliyse, bugün paranın bitmesi dışında tam olarak ne değişti? Kaldırmak en kolay hamle. Daha zoru, çalışma gerektireni, ulaşımın gerçekten ihtiyacı olanlar için erişilebilir kaldığı bir model bulmak olurdu.