Од 1 јули Куманово се врати на старото – бесплатниот градски превоз заврши, а билетите повторно се плаќаат. Општинскиот совет одлучи да ја укине субвенцијата што траеше околу три и пол години, воведена уште во екот на енергетската криза. Кумановчани сега плаќаат по зони: 30 денари за прва зона, па нагоре – 40, 60, 80, 100, сè до 120 денари за шестата зона.

Општината субвенцијата ја оправдуваше со работи што звучат добро на хартија: помал трошок за домаќинствата, поттик луѓето да го користат јавниот превоз наместо автомобил, помалку метеж и почист воздух. И три и пол години, тоа беше една од ретките градски мерки што директно им влегуваше в џеб на обичните луѓе.

Но и додека траеше, приказната не беше едногласна. Едни бараа да продолжи засекогаш, други велеа дека бесплатното требало да оди таргетирано – за ученици, студенти и социјално ранливи, не за секого. Имаше и забелешки дека наутро автобусите се преполни, а најмногу профитирале оние од пократките рути. Класична балканска дилема: кога нешто е бесплатно за сите, дали е праведно или само поевтино да се укине отколку да се доуреди?

Сега кога сметката пак ја плаќа патникот, прашањето за општината останува отворено. Ако причините за субвенцијата – помалку автомобили, почист воздух, полесен буџет на семејствата – биле валидни пред три и пол години, што точно се смени денес освен тоа дека парите завршиле? Укинувањето е најлесниот потег. Потешкиот, оној што бара работа, би бил да се најде модел каде превозот останува достапен за оние на кои навистина им треба.