Princi Hari u paraqit sërish para gjykatës britanike - dhe sërish doli duarbosh. Më 8 korrik gjykata hodhi poshtë padinë që ai e ndiqte së bashku me gjashtë emra të tjerë të njohur, mes tyre Elton Xhon, Elizabet Herli dhe baronesha Dorin Lorens, kundër botuesit të „Daily Mail". Ata pohonin se gazeta me vite kishte arritur te informacione private në mënyrë të pandershme - përmes detektivëve privatë të angazhuar, qasjes me mashtrim te të dhëna konfidenciale, e madje edhe përgjimit të telefonave.

Pas një gjyqi që zgjati 46 ditë, gjyqtarja vendosi se paditësit nuk arritën të provonin se shkrimet konkrete rrjedhin drejtpërdrejt nga metoda të tilla të paligjshme. Me fjalë të tjera - ndoshta diçka ndodhte prapa perdes, por lidhja me tekstet e botuara nuk u provua deri në shkallën që kërkon gjykata. Për Harin, që tashmë ka fituar disa raste të ngjashme kundër grupeve të tjera mediatike britanike, ky është një kthesë e hidhur.

Reagimi i tij ishte gjithçka tjetër përveç pajtuese. Në një deklaratë të përbashkët me baroneshën Lorens, vendimin e quajti „mbulim të dukshëm" dhe u ankua se gjykata u dha më shumë besueshmëri demanteve të gazetarëve sesa provave të dokumentuara. „Duket se ka një rregull për gazetat dhe një tjetër për paditësit", ishte poenta e frustrimit të tij.

Dhe këtu është këndi ballkanik i tregimit. Një njeri i lindur në një nga familjet më të fuqishme të botës, me një ushtri avokatësh prapa vetes, pohon se sistemi është i rregulluar kundër paditësit të thjeshtë përballë një mediumi të fuqishëm. Nëse kjo i ndodh atij - me gjithë paratë dhe mbiemrin që ka - çfarë shanse ka një qytetar i thjeshtë kur përplaset me dikë që blen bojë me tonë? Betejat gjyqësore kundër perandorive mediatike rrallë i fiton ai që ka më pak para, dhe kjo nuk është vetëm problem i Britanisë.