Trump e tha me buzëqeshje, në një tubim në akademinë policore në Nasau të Long Ajlendit. „Pasi të mbarojmë me disfatën e Iranit, i cili po pëson disfatë të rëndë, së shpejti do ta shpall Ngushticën e Hormuzit territor të Shteteve të Bashkuara.” Të qeshura në sallë. Por ajo që për publikun amerikan ishte shaka, për gjysmën e botës është fjali krejt tjetër.

Dy ditë më parë, në rrjetin e vet, i njëjti njeri shkroi diçka që nuk tingëllonte më si barsoletë: „SHBA-ja ka kontroll të plotë mbi Ngushticën e Hormuzit. MENDOJ SE DUHET TA MBAJMË!” Bllokadën detare e emërtoi si markë - „Muri i çelikut”. Dhe shtoi se Irani atje nuk mund të bëjë asgjë.

Gryka e ngushtë e naftës botërore, jo copë toke

Ngushtica e Hormuzit nuk është ishull që dikush mund ta shpallë të vetin. Ky është kalim detar nëpër të cilin kalon rreth një e pesta e naftës botërore - gryka më e ngushtë e energjetikës globale, mes Iranit dhe Omanit. Njoftimet thonë se qarkullimi nëpër të këto ditë është thuajse plotësisht i ndaluar. Kur ajo grykë shtrëngohet, çmimi i naftës së papërpunuar nuk pret leje nga askush.

Pikërisht prandaj „shakaja” është më interesante se vetvetja. Jo për shkak të tonit, por për shkak të logjikës që zbulon: nëse mban bllokadën, mban edhe territorin. Nëse mban territorin, atëherë nuk duhet të negociosh - vetëm deklaron. E drejta ndërkombëtare detare, liria e lundrimit, marrëveshjet e nënshkruara me dekada - e gjithë kjo në atë fjali shndërrohet në një detaj që mund të kapërcehet me buzëqeshje.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh

Një deklaratë e hedhur si shaka, pastaj njoftim zyrtar, pastaj fakt në terren. Kjo është radha që ky rajon e njeh pa përkthim. Së pari „askush nuk e mendon seriozisht”, pastaj „çështje teknike”, pastaj një hartë ku diçka tashmë është rivizatuar. A i numëron ende dikush fare kufijtë, kur të mëdhenjtë e shqiptojnë atë fjali me buzëqeshje?

Askund në ato deklarata nuk ka shpjegim se çfarë do të nënkuptonte „territor” juridikisht, as kush do ta administronte kalimin, as sa gjatë do të zgjaste bllokada. Ka vetëm një qëndrim: kontrolli është te ne dhe do ta mbajmë. Pjesa tjetër përcaktohet më vonë - që zakonisht do të thotë se do të përcaktohet nga ai që tashmë qëndron atje me anije.

Dhe nëse nëpër atë ngushticë vërtet kalon çdo fuçi e pestë e naftës në planet, atëherë pyetja nuk është a bënte shaka Trumpi. Pyetja është kush do të jetë në dhomë kur kjo të pushojë së qeni shaka.