Oborri norvegjez me vite e trajtoi si punë private. Djali i princeshës trashëgimtare Mete-Marit, i lindur përpara se ajo të hynte në familjen mbretërore, nuk kishte titull, nuk kishte detyrë dhe nuk kishte vend në radhën për fron. Pikërisht për këtë, kur gjërat shkuan mbrapsht, oborri nuk kishte mekanizëm për ta mbrojtur, e as mënyrë për t'u larguar prej tij.

Marius Borg hyri në paraburgim në shkurt, përpara se të nisë gjykimi, me rreth tridhjetë pika penale kundër vetes. Në qershor mori katër vjet burg. Ajo që pasoi është pjesa e tregimit që rrallë rrëfehet: ku saktësisht e vuan masën një njeri që të gjithë jetën jetoi në pallat, ndërsa formalisht nuk është pjesë e dinastisë.

Përgjigjja është Skaugum, rezidenca e princeshës trashëgimtare. Atje mbahet me byzylyk elektronik. Mbrojtja e tij kërkoi që kjo të zëvendësohet me masë më të rreptë lirie - kufizim i lëvizjes dhe ndalesë për vende të caktuara, përfshirë edhe Oslon. Formalisht, kjo tingëllon si kompromis. Praktikisht, do të thotë të dalë nga pronësia.

Gjykata e Apelit Borgarting refuzoi kërkesën me formulim që nuk lë hapësirë për interpretim: ekziston probabilitet i lartë se do të kryente vepra penale të reja nëse lirohet nën kushte të tilla. Masa e Gjykatës Themelore në Oslo mbetet.

Këtu vlen të ndalesh në një detaj që shumë media e kapërcejnë. Marius Borg nuk është princ. Nuk ka titull, nuk ka apanazh, nuk ka rol protokollar. Dhe përkundër kësaj, i gjithë tregimi zhvillohet si mbretëror - sepse adresa e paraburgimit është mbretërore. A mund institucioni të distancohet nga një njeri që e rriti nën kulmin e vet? Oborri norvegjez tashmë gjashtë muaj provon t'i përgjigjet kësaj pyetjeje me heshtje.

Ndërkohë, familja ka edhe punë tjera në krah. Princesha Ingrid Aleksandra u kthye nga Sidnei në Norvegji për shkak të keqësimit të fibrozës pulmonare të së ëmës. Princi Svere Magnus zhvendoset në Portugali, ku do të studiojë administrim biznesi në program që do ta çojë nëpër Portugali, Francë dhe Gjermani.

Monarkitë skandinave me dekada shesin imazhin e normalitetit - familje mbretërore që ngasin biçikletë, që dërgojnë fëmijët në shkolla shtetërore, që ngjajnë me fqinjë. Ky tregim tregon çmimin e atij imazhi: kur normaliteti përplaset me gjykatën, pallati nuk është më shtëpi, por adresë për vuajtjen e masës.