Siviri në Halkidiki është emër që gjysma e Maqedonisë e di përmendsh. Vendpushim, destinacion i rregullt, vend ku çdo i dyti njeh dikë që ka qenë atje. Këtë javë një familje atje e humbi shtëpinë plotësisht, kurse para kamerave të televizionit shtetëror grek arritën të thonë vetëm një gjë: „Humbëm gjithçka.”

Nga gjithçka që kishin ndërtuar me vite, arritën të shpëtojnë një qen. Shtëpia, gjërat, gjithçka tjetër mbeti brenda. Ky është tërë lajmi, dhe nuk nevojitet asnjë fjalë më shumë për të kuptuar se çfarë do të thotë.

Zjarri në Siviri është pjesë e një pamjeje shumë më të madhe. Greqia këtë sezon përsëri digjet në disa fronte, kurse Halkidikia - gadishulli ku qarkullimi në gusht numërohet me qindra mijëra vizitorë - është pikërisht ai vend ku dendësia e njerëzve dhe pylli i thatë i pishave bëjnë kombinimin më të rrezikshëm të mundshëm.

Pyetja që çdo vit e shtrojmë më vonë nga sa duhet

Pas çdo zjarri të tillë vjen i njëjti cikël: shuarje, deklarata, premtime për pajisje të reja dhe aeroplanë të rinj. Pastaj vjen tetori dhe tema mbyllet deri në qershorin e ardhshëm. Sa herë duhet të përsëritet i njëjti sezon që përgatitja kundër zjarrit të pushojë së qeni improvizim veror dhe të bëhet diçka që punon tërë vitin?

Për një lexues nga Maqedonia ky nuk është lajm i largët. Halkidikia është katër-pesë orë me makinë, dhe në gusht atje ka targa maqedonase në çdo parking. Kur digjet Siviri, digjet një vend ku një pjesë e madhe e njerëzve tanë kanë kaluar ndonjë verë.

Dy njerëz mbetën pa çati mbi kokë, kurse shërbimet greke vazhdojnë të luftojnë me zjarrin. Gjithçka tjetër - analizat, statistikat, krahasimet me vitet e kaluara - mund të presë. Dikush tani nuk ka ku të kthehet.