Danubi ra aq poshtë sa nuk është më plotësisht i lundrueshëm pikërisht aty ku duhet të jetë më së shumti. Për Ukrainën, e cila pas goditjeve ruse mbi portet e Detit të Zi e ridrejtoi eksportin e grurit pikërisht nëpër rrugët lumore, kjo nuk është bezdi moti - kjo është derë e mbyllur.

Qershori dhe korriku sollën një rekord që askush nuk e donte. Sipas të dhënave të „Copernicus”, temperatura mesatare në Evropën Perëndimore në ata dy muaj arriti 21,62 gradë, më e lartë se rekordi i mëparshëm i vitit 2022, kurse lagështia e tokës ishte dukshëm më e ulët se atëherë. Në Rumani rënia e lumit nuk goditi vetëm lundrimin - e uli edhe prodhimin e energjisë elektrike.

Shifrat që tregojnë dëmin e vërtetë

Eksporti i produkteve bujqësore nga Ukraina në vitin 2026-2027 mund të bjerë për 54 për qind, në 29,6 milionë tonë. Eksporti i grurit - për 53 për qind, në 8,3 milionë tonë. Deri në fillim të nëntorit në depo mund të gjenden rreth 59 milionë tonë drithëra, kurse mungesa e kapaciteteve depozituese vlerësohet në rreth 11 milionë tonë. Kjo do të thotë grurë që fizikisht nuk ka ku të vendoset.

Kievi kërkon dalje përmes Konstancës rumune dhe drejtimeve të reja hekurudhore, kurse nga Komisioni Evropian kërkoi 220 milionë euro për subvencionimin e kredive për bujqit e vegjël dhe të mesëm. Këto janë shifra të një shteti që improvizon në lëvizje, sepse nuk ka zgjidhje tjetër.

Ajo që është interesante në tërë historinë është sa pak lidhje ka me strategjinë ushtarake. Asnjë shtab i përgjithshëm nuk e planifikoi thatësirën. Lumi thjesht u tha, dhe me këtë bëri më shumë për bllokimin e eksportit ukrainas se çdo konvoj. Klima nuk zgjedh palë - ajo vetëm i hap dhe i mbyll dyert, e pastaj dikush e shfrytëzon situatën.

Danubi nuk është lumë ukrainas. Ai kalon nëpër Serbi, nëpër Rumani, nëpër Bullgari, dhe kur bie, bie për të gjithë ata njëkohësisht. Verat që fillojnë më herët dhe zgjasin më gjatë nuk janë parashikim për ndonjë kontinent tjetër. A mendojmë vërtet se kjo do të mbetet përgjithmonë lajm nga një shtet tjetër?