Maqedonia për herë të parë u ul në tryezën e „koalicionit të vullnetshëm“ - grupit të vendeve të mbledhura rreth Ukrainës. Në takimin në Paris më 13 korrik, kushtuar forcimit të mbrojtjes ajrore ukrainase, Maqedonia mori pjesë së bashku me Moldavinë si anëtare të reja, meqë tashmë është pjesë e NATO-s.

Menjëherë ia vlen të pastrojmë pluhurin nga titujt senzacionalë që qarkullojnë nëpër rajon. Maqedonia nuk hyn në luftë dhe nuk dërgon ushtarë. Bëhet fjalë për një prani politike në një takim ku diskutohet për mbrojtjen kundër raketave dhe për mënyrat si të forcohet mbrojtja e Ukrainës nga sulmet ruse. Dallimi mes „merr pjesë në një takim për mbrojtjen ajrore“ dhe „i bashkohet luftës kundër Rusisë“ është i madh - dhe pikërisht atë dallim disa media e fshijnë qëllimisht për të frikësuar.

Koalicioni nuk është i vogël. Bërthamën e përbëjnë nëntë vende evropiane dhe Ukraina - Danimarka, Franca, Gjermania, Italia, Holanda, Norvegjia, Spanja, Suedia dhe Britania - ndërsa gjithsej rreth 37 vende janë të përfshira, personalisht ose përmes video-lidhjes. Tema këtë herë ishte një sistem gjithëpërfshirës i mbrojtjes kundër raketave dhe detajet rreth planit amerikan për prodhimin e raketave „Patriot“ drejtpërdrejt në Ukrainë.

Çfarë do të thotë kjo për ne? Maqedonia, si anëtare e NATO-s, lëviz në të njëjtin drejtim si pjesa tjetër e aleancës - kjo nuk është befasi. Por pyetja që çdo qytetar ka të drejtë ta bëjë është: sa kushton kjo prani, çfarë pritet konkretisht prej nesh, dhe pse për vendime të tilla më së shpeshti mësojmë nga titujt e huaj, e jo nga qeveria jonë? Bashkimi me aleancat e mëdha bart peshë dhe çmim. Qartësia rreth atij çmimi nuk është luks - është detyrë e çdo qeverie që vendos në emrin tonë.