Ministrja serbe Snežana Paunović ka marrë ndalim të përjetshëm hyrjeje në Kosovë. Vendimin e shpalli ministri i Punëve të Brendshme i Kosovës, Xhelal Sveçla, pasi Paunović në një studio të Beogradit shqiptoi një fjali që në Ballkan nuk fshihet lehtë.

„Sikur të kisha qenë në vendin e Millosheviçit në vitin 1998, do ta kisha pastruar etnikisht Kosovën", tha ministrja në një intervistë televizive. Jo ndonjë anonim nga komentet, por një anëtare e qeverisë serbe - njeri që për momentin ndodhet në funksion dhe nënshkruan dokumente në emër të shtetit.

Sveçla nuk mbeti pa përgjigje. Sipas tij, retorika e Paunović tregon „vazhdimësinë e një politike shtetërore që me dekada prodhoi dhunë, krime dhe përpjekje për t'i fshirë shqiptarët nga shtëpitë e tyre". Një mesazh që e lidh drejtpërdrejt deklaratën e një ministreje me vitet nëntëdhjetë, dhe nuk e trajton si një rrëshqitje të rastësishme.

Reagoi edhe Brukseli. Zëdhënësja e Komisionit Evropian, Anita Hipper, ishte e shkurtër dhe e prerë: „Nuk ka vend në Evropë për retorikë që justifikon dhe përkrah pastrimin etnik." Një fjali që tingëllon e fortë - por sa peshon kur vjen nga një institucion që me vite mëson të jetojë me deklarata të tilla nga rajoni?

Pas valës së reagimeve, Paunović nxori një komunikatë në të cilën pohon se bëhej fjalë vetëm për një „analizë". Figurë klasike ballkanike: fillimisht hidhet fjalia, pastaj shpjegohet se ne e paskemi keqkuptuar - por pa asnjë fjalë se është tërhequr. Mbetet në fuqi, vetëm e paketuar në një formulim më të butë.

Dhe pikërisht aty qëndron problemi i vërtetë. Ndalimi i hyrjes është simbolik - Paunović ndoshta gjithsesi s'kishte ndërmend të udhëtonte në Prishtinë. Ajo që mbetet është se një pastrim etnik u përmend publikisht, pa pasoja për funksionin, si argument legjitim politik. Kur funksionarët më të lartë i normalizojnë fjalë të tilla, kufiri i së lejuarës zhvendoset - dhe Ballkani e mban mend mirë ku të çon kjo.