Македонија за прв пат седна на масата на „коалицијата на волните” – групата земји собрани околу Украина. На состанокот во Париз на 13 јули, посветен на зајакнување на украинската воздушна одбрана, Македонија учествуваше заедно со Молдавија како нови членки, откако веќе е дел од НАТО.

Веднаш вреди да се исчисти правот од сензационалните наслови што кружат низ регионот. Македонија не влезе во војна и не праќа војници. Станува збор за политичко присуство на состанок каде се разговара за противракетна заштита и за начини да се зајакне одбраната на Украина од руските напади. Разликата меѓу „учествува на состанок за воздушна одбрана” и „се приклучува во војна против Русија” е огромна – и токму таа разлика некои медиуми намерно ја бришат за да плашат.

Коалицијата не е мала. Јадрото го чинат девет европски земји и Украина – Данска, Франција, Германија, Италија, Холандија, Норвешка, Шпанија, Шведска и Британија – а вкупно околу 37 земји се вклучени, лично или преку видеоврска. Темата овој пат беше сеопфатен систем за противракетна одбрана и деталите околу американскиот план за производство на ракети „Патриот” директно во Украина.

Што значи ова за нас? Македонија, како членка на НАТО, се движи во истата насока како и остатокот од алијансата – тоа не е изненадување. Но прашањето што секој граѓанин има право да го постави е: колку чини ова присуство, што конкретно се очекува од нас, и зошто за вакви одлуки најчесто дознаваме преку странски наслови, а не од сопствената влада? Приклучувањето кон големите сојузи носи и тежина и цена. Јасноста околу таа цена не е луксуз – таа е должност на секоја влада што одлучува во наше име.