Норвешкиот двор со години го третираше како приватна работа. Синот на престолонаследничката Мете-Марит, роден пред таа да влезе во кралското семејство, немаше титула, немаше должност и немаше место во редот за престолот. Токму затоа, кога работите тргнаа наопаку, дворот немаше механизам да го одбрани, ниту начин да се оддалечи од него.

Мариус Борг влезе во притвор во февруари, пред да почне судењето, со околу триесет кривични точки против себе. Во јуни доби четири години затвор. Она што следеше потоа е дел од приказната што ретко се раскажува: каде точно ја отслужува мерката човек што целиот живот живеел во дворец, а формално не е дел од династијата.

Одговорот е Скаугум, резиденцијата на престолонаследничката. Таму е задржан со електронска нараквица. Неговата одбрана побара тоа да се замени со построга мерка на слобода – ограничување на движењето и забрана за одредени места, вклучувајќи го и Осло. Формално, тоа звучи како компромис. Практично, значи да излезе од имотот.

Апелациониот суд Боргартинг го одби барањето со формулација што не остава простор за толкување: постои висока веројатност дека би направил нови кривични дела доколку биде пуштен под такви услови. Мерката на Основниот суд во Осло останува.

Овде вреди да се застане на еден детал што многу медиуми го прескокнуваат. Мариус Борг не е принц. Нема титула, нема апанажа, нема протоколарна улога. И покрај тоа, целата приказна се води како кралска – затоа што адресата на притворот е кралска. Дали институцијата може да се дистанцира од човек што го подигнала под сопствен покрив? Норвешкиот двор веќе шест месеци се обидува да одговори на тоа прашање со молчење.

Во меѓувреме, семејството има и други работи на грб. Принцезата Ингрид Александра се врати од Сиднеј во Норвешка поради влошената белодробна фиброза на мајка ѝ. Принцот Свере Магнус се сели во Португалија, каде ќе студира деловна администрација на програма што ќе го носи низ Португалија, Франција и Германија.

Скандинавските монархии со децении го продаваат имиџот на нормалност – кралски семејства што возат велосипед, што праќаат деца во државни училишта, што личат на соседи. Оваа приказна ја покажува цената на тој имиџ: кога нормалноста ќе се судри со судот, дворецот повеќе не е дом, туку адреса за издржување мерка.