Kur personat me aftësi të kufizuara duhet të dalin në protestë për të marrë atë që ligji ua garanton tashmë, kjo thotë më shumë për sistemin sesa çdo deklaratë qeveritare. Koalicioni „Menuvame“ paralajmëroi një protestë të enjten, më 25 qershor, para Ministrisë së Politikës Sociale, duke kërkuar më shumë asistentë personalë dhe pagesa të rregullta.

Kërkesat, të hartuara në koordinim me vetë personat me aftësi të kufizuara, përfshijnë kthimin urgjent të orarit të asistencës personale në 80 orë, si dhe pagesën e rregullt, në kohë dhe të pandërprerë të mbështetjes financiare. Me fjalë të tjera - nuk kërkojnë diçka të re, por kthimin e asaj që ekzistonte tashmë dhe respektimin e asaj që ligji e parashikon tashmë.

Pas çdo shkurtimi të orarit të asistencës personale qëndron një njeri konkret - dikush që nuk mund të ngrihet vetë, të vishet, të dalë nga shtëpia. Kur shkurtohen orët, nuk shkurtohet një zë burokratik, por pavarësia e përditshme e dikujt. Dhe kur pagesat vonohen, familjet që edhe ashtu mbajnë barrën më të madhe shtyhen edhe më thellë.

Pyetja për pushtetin është e drejtpërdrejtë: pse të drejtat që janë „ligjërisht të garantuara“ duhet të mbrohen në rrugë? Po të kishte funksionuar zbatimi i politikave për aftësinë e kufizuar, kjo protestë nuk do të ishte e nevojshme. Fakti që është - është dëshmi se diku mes ligjit dhe jetës, diçka vazhdimisht humbet.