Në ceremoninë me rastin e 9 majit - Ditës së fitores ndaj fashizmit dhe Ditës së Evropës - kryeministri Hristijan Mickoski përsëriti atë që platforma e tij politike e mban si bazë: "Tregti me identitet nuk do të bëj kurrë. Nderi nuk ka çmim dhe kurrë nuk do t'i shkaktoj dëm shtetit." Një fjali të cilës gjysma e shtetit do t'i tundë kokën, dhe gjysma tjetër do të qeshë me ironi - sepse e ka dëgjuar nga të gjithë paraardhësit.

Konteksti është i rëndësishëm. Mickoski paraqitet në një moment kur opozita e akuzon për bllokim të rrugës eurointegruese, ndërsa koalicioni i tij thotë se gjithë kjo është pjesë e mbrojtjes së brendshme nga presione të reja për ndryshime kushtetuese. Kryeministri zë pozicion të mesëm - "Evropa është rruga jonë e vetme, por duhet të flasim për zgjidhje me të cilat do të ecim përpara, jo ato që do t'i ngarkojnë brezat e ardhshëm."

Siç tha Mickoski, "Evropa është besim te dinjiteti njerëzor, te demokracia, te sundimi i ligjit, te respekti për dallimet, dhe te e drejta e çdo populli të zgjedhë lirisht rrugën e vet." Retorikë që në kryeqytetet evropiane tingëllon e njohur, dhe që në jetën tonë të përditshme e dëgjojmë shpesh - por rrallë e shoqëruar me hapa konkret institucional.

Pyetja që Mickoski nuk e përgjigjet është: çfarë do të thotë konkretisht "rruga përpara" në këtë moment? Presionet bullgare për ndryshime kushtetuese janë konkrete. Propozimi franko-slloven për një formulë të re është dokument. Mickoski flet në parime - dhe në praktikë, kjo është politikë e shtyrjes. Pyetja që qytetari shtron: shtyrja është strategji, apo thjesht mënyrë për t'i mbijetuar edhe një cikël politik?

Deri tani, pozita jonë është e qartë vetëm në një gjë - nuk do të bëhen ndryshime kushtetuese pa motive spanjolle. Çfarë vjen pas kësaj, e përcaktojnë zgjedhjet, negociatat, dhe presionet. Si në çdo verë politike në Ballkan - të gjithë premtojnë identitet, pak kush ka forcë ta mbrojë.