Toka nën Mindanao u trondit me një forcë që shërbime të ndryshme sizmologjike e matën ndryshe - diku 7,8, diku 8,2, diku 7,0 - por për njerëzit në ishull dallimi mes atyre shifrave nuk kishte rëndësi. Kishte rëndësi vetëm një gjë: mure që bien, rrugë që plasin dhe një natë në të cilën askush nuk shtrihet në shtëpi.

Deri tani janë konfirmuar të paktën 15 të vdekur, dymbëdhjetë prej tyre në rajonin Soccsksargen në jug të Filipineve, dhe mbi 129 të lënduar vetëm në atë zonë. Shifrat janë të përkohshme - pas një tërmeti të fortë ato thuajse gjithmonë rriten në ditët në vijim, ndërsa shpëtuesit arrijnë te vendet që orët e para nuk i mbërrijnë.

Tërmeti goditi në thellësi prej vetëm 10 kilometrash - i cekët, që do të thotë shkatërrues në sipërfaqe. Deri në mëngjes ishin regjistruar madje 138 paslëkundje, me magnitudë nga 1,3 deri në 6,7. Për dy fqinjë, Filipinet dhe Indonezinë, u lëshuan paralajmërime për cunami; vala më e lartë e matur arriti 1,4 metra, pas së cilës Indonezia e hoqi alarmin e vet.

Për Ballkanin, që e mban mend tërmetin e vet shkatërrues tepër mirë - Shkupi 1963, e pastaj edhe tragjeditë që nuk janë aq të largëta - lajme të tilla nuk janë ekzotikë nga ana tjetër e botës. Ato janë një kujtesë se natyra nuk negocion, dhe se e vetmja gjë që vërtet vendos sa njerëz do të mbijetojnë nuk është forca e tërmetit, por sa fort ishte ndërtuar ajo që u shemb mbi ta.