Земјата под Минданао се затресе со сила што различни сеизмолошки служби ја мереа поинаку – некаде 7,8, некаде 8,2, некаде 7,0 – но за луѓето на островот разликата меѓу тие бројки не значеше ништо. Значеше само едно: ѕидови што паѓаат, патишта што пукаат и ноќ во која никој не легнува дома.

Засега се потврдени најмалку 15 загинати, дванаесет од нив во регионот Сокссаргсн на југот на Филипините, и над 129 повредени само во таа област. Бројките се привремени – по силен земјотрес тие речиси секогаш растат во наредните денови, како што спасувачите стигнуваат до местата што првите часови не ги достигнуваат.

Земјотресот удри на длабочина од само 10 километри – плитко, што значи поразорно на површината. До утрото беа регистрирани дури 138 потреси, со јачина од 1,3 до 6,7. За двата соседи, Филипините и Индонезија, беа издадени предупредувања за цунами; највисокиот измерен бран достигна 1,4 метри, по што Индонезија го укина својот аларм.

За Балканот, кој својот разорен земјотрес го памети предобро – Скопје 1963, а потоа и трагедиите што не се толку далечни – ваквите вести не се егзотика од другиот крај на светот. Тие се потсетник дека природата не преговара, и дека единственото нешто што навистина одлучува колку луѓе ќе преживеат не е силата на земјотресот, туку колку цврсто било изградено тоа што се срушило врз нив.