Pronarët e pikapit elektrik Rivian R1T dhe të terrenit R1S paraqitën një padi grupore kundër kompanisë, duke pohuar se me vite u premtohej diçka që ajo e dinte se mjetet nuk do ta merrnin - vozitje të vërtetë pa duar.

Sipas padisë, të paraqitur para një gjykate federale në Kaliforni, Rivian reklamoi për më shumë se pesë vjet nëpër tërë Amerikën se sistemi „Driver+“ do të ishte standard në çdo mjet dhe se gjenerata e parë e mjeteve do të ishte e aftë për autonomi të nivelit të tretë - vozitje pa duar në timon dhe pa sy në rrugë. Problemi: paditësit pohojnë se kompania e dinte se gjenerata e parë kurrë nuk do të ishte e aftë për këtë, e megjithatë vazhdoi ta shiste premtimin. Padia përmend mashtrim, paraqitje të rreme dhe pasurim të paligjshëm.

Nuk ndihmon as fakti që gjenerata e dytë e mjeteve, e ripërtërirë në vitin 2024, vërtet merr funksione pa duar - me 11 kamera, pesë radarë dhe një kompjuter dhjetë herë më të fuqishëm. Kjo vetëm e konfirmon argumentin e paditësve: teknologjia ishte e mundur, vetëm jo në makinat që ata tashmë i kishin paguar. Blerësit e gjeneratës së parë paguan për një premtim dhe morën pajisje që, sipas padisë, kurrë nuk mundi ta përmbushte.

Për një kompani që tashmë ka paguar 250 milionë dollarë për të zgjidhur një padi të mëparshme aksionarësh, kjo nuk është pamje e mirë. Dhe nuk është vetëm një histori për Rivian. Tërë industria e mjeteve elektrike dhe „vetëvozitëse“ me vite shet një të ardhme që vazhdimisht shtyhet për modelin e radhës, përmirësimin e radhës, vitin e radhës. Pyetja që hap kjo padi është e thjeshtë: deri ku mund të premtojë marketingu diçka që inxhinieria nuk mund ta sjellë, pa u përgjegjur askush për këtë?