Për një ditë, kufiri i Evropës pushoi së ekzistuari. Më shumë se 60.000 njerëz kaluan në Seuta - enklavën spanjolle në veri të Afrikës - nga toka dhe nga deti. Të paktën 57 nuk mbërritën në anën tjetër. Një qytet me rreth 83.600 banorë u zgjua me dhjetëra mijëra njerëz nëpër rrugët e veta, një pjesë e tyre kaluan natën në qiell të hapur.

Kryeministri spanjoll Pedro Sançez ia hodhi fajin rrjeteve të kontrabandës dhe deklaroi se integriteti territorial i vendit është i rrezikuar. Ky është formulim që përdoret kur diçka tashmë ka ndodhur dhe askush nuk ka përgjigje se çfarë më tej.

Shifrat që nuk përshtaten në asnjë vlerësim

Sipas Ministrisë së Brendshme spanjolle, deri në orën 15:30 janë kthyer mbi 48.000 njerëz në Marok - me shpejtësi prej rreth 150 personash në minutë përmes dallgëthyesit Tarahal. Një kthim kaq i organizuar, për një kohë kaq të shkurtër, thotë diçka tjetër përveç kaosit. Nuk lëvizin kështu 48.000 njerëz nëse askush nuk e ka hapur dhe mbyllur portën.

Kjo është edhe pyetja që rri pezull mbi gjithë ngjarjen. Xhandarmëria marokene, sipas pamjeve që u shfaqën, ka vëzhguar e qetë se si grupet vraponin nga kamionët drejt kufirit spanjoll. Kur shërbimi kufitar i një shteti shikon anash, kjo nuk është lëshim - kjo është politikë.

Melilja, dera e dytë

Problemi nuk mbeti vetëm në Seuta. Te pikëkalimi kufitar Beni Enzar u përpoqën të hynin rreth 500 njerëz në Melilja, enklavën tjetër spanjolle. U dëgjuan edhe disa shpërthime, u vendosën njësi policore për shpërndarjen e demonstratave, ndërsa pikëkalimi është i mbyllur qysh të enjten në mbrëmje. Kryetari i enklavës, Huan Hose Imbroda, vlerësoi se atë ditë kaluan ilegalisht „më së shumti 400“ persona.

Në Nador, afër pikëkalimit Beni Nsar, ndodhën përleshje të dhunshme mes forcave të rendit dhe qindra të rinjve, shumë prej të cilëve të mitur.

Në qytet: banesa të thyera dhe dyqane të zbrazura

Në Seuta migrantët thyejnë ndërtesa banimi dhe shtëpi, duke u përpjekur t'i zënë. Mediat lokale vërejnë se ata dukshëm i njohin mirë ligjet spanjolle - pasi një banesë të jetë zënë, dëbimi kërkon procedurë të veçantë ligjore dhe bëhet dukshëm më i vështirë. Një pjesë e atyre që hynë thyejnë dyqane.

Një banor i qytetit e përshkroi gjendjen si „demonstrata të vazhdueshme“. Nga qyteti maroken Kastilehos grupe njerëzish u përpoqën ta thyenin gardhin dhe hidhnin gurë mbi forcat e sigurisë.

Kush e mban dorezën

Ky është momenti që ia vlen të mbahet mend. Jo sepse kaluan 60.000 njerëz - por sepse kaluan dhe u kthyen po atë ditë. Maroku sapo tregoi sa saktësisht vlen një kufi evropian dhe sa shpejt mund të hapet kur Rabati vlerëson se i duhet diçka nga Madridi apo Brukseli. Kjo nuk është krizë migrante në kuptimin klasik. Kjo është demonstrim.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh. Kufijtë këtu me vite hapeshin e mbylleshin sipas asaj se kush me kë negocionte, ndërsa njerëzit që kalonin nëpër ta ishin të fundit që dinin pse. Dallimi është vetëm se këtë herë skena u luajt te vetë dera e Bashkimit Evropian, e jo diku ku Brukseli mund të shikojë anash.

Pesëdhjetë e shtatë njerëz humbën jetën ndërsa dikush i matte pozicionet e veta negociuese. Pyetja nuk është nëse Spanja do ta forcojë gardhin - këtë tashmë po e bën. Pyetja është kush do të përgjigjet për ata 57, dhe a do ta shtrojë fare dikush atë pyetje kur javën e ardhshme lajmet të kalojnë në një temë tjetër.