Pas dyerve të mbyllura, biseda telefonike mes Donald Trumpit dhe Benjamin Netanjahut të hënën u shndërrua në një sherr që rrallë del në publik. Sipas burimeve, Trumpit i shpërtheu durimi pasi kryeministri izraelit njoftoi sulme të reja ajrore mbi Bejrutin - pikërisht ndërsa Uashingtoni bën bisedime delikate me Iranin. Fjalët që gjoja ranë s'kanë vend në një tekst diplomatik, por zbulojnë gjendjen e vërtetë: armëpushimi varet në një fije, ndërsa aleatët mallkojnë njëri-tjetrin.

Citatet, ashtu si i përcjellin burimet, janë të ashpra: „Je çmendur. Do të ishe në burg po të mos isha unë. Po të shpëtoj lëkurën. Tani të urrejnë të gjithë, e urrejnë Izraelin për shkak të kësaj.” Kur një president u flet kështu aleatëve të vet prapa skenës, pyetja s'është nëse armëpushimi është i brishtë - por sa gjatë ka qenë fare i vërtetë.

Pala iraniane s'hesht. Negociatori Mohamad Bager Galibaf shkroi në X se „lëshimet s'vijnë përmes dialogut, por përmes raketave; në negociata synimi ynë është vetëm që ata të kuptojnë.” Përkthyer nga gjuha diplomatike në atë të zakonshme - Teherani i sheh negociatat si një fazë të konfliktit, jo si zëvendësim të tij. Dhe kjo është një lojë krejt tjetër nga ajo që tregojnë kamerat.

Analistët janë të zymtë në vlerësim: armëpushimi është i përkohshëm dhe i paqëndrueshëm. Trumpi do të shmangë një përshkallëzim të madh para zgjedhjeve për Kongresin që të mos pësojë ekonomia; po negociohet një marrëveshje e ngushtë për Ngushticën e Hormuzit, jo paqe gjithëpërfshirëse; dhe Izraeli ka gjasa të kryejë goditje parandaluese nëse Irani rinis programet për armë. Përfundimi? Një luftë e re duket „praktikisht e pashmangshme”.

Për Ballkanin kjo s'është lajm aq i largët sa duket. Kur çmimet e naftës varen nga një ngushticë, dhe një ngushticë varet nga humori i tre udhëheqësve që fyhen mes vete në telefon - a mendojmë vërtet se pasojat do të ndalen në Lindjen e Mesme? Pompa e benzinës është më afër Teheranit nga sa na duket.