Presidentja Gordana Siljanovska-Davkova u drejtua në seancën e 14-të plenare të Parlamentit Ndërkombëtar për Tolerancë dhe Paqe, të mbajtur në Kuvend, me një mesazh që tingëllon mirë në letër: „Toleranca nuk është pasivitet, paqja nuk është heshtje. Toleranca është respekt aktiv. Paqja është punë e përditshme."

Ajo paralajmëroi se bota përballet me numrin më të madh të konflikteve ndërshtetërore që nga viti 1946 dhe foli kundër „mohimit të identiteteve, revizionizmit historik dhe përdorimit të historisë si mjet për të bllokuar të ardhmen e shteteve". Maqedoninë e paraqiti si shembull multikulturor ku toleranca është përvojë e jetuar, e jo retorikë e importuar.

Fjalët janë të sakta. Pyetja, si gjithmonë, është se sa prej tyre mbeten vetëm fjalë. Është e lehtë të thuash se paqja është punë e përditshme në një sallë ceremoniale plot me delegatë ndërkombëtarë; është më e vështirë ta shohësh atë në përditshmërinë e njerëzve që jetojnë mes po atyre identiteteve të mohuara dhe mosmarrëveshjeve historike.

Prandaj fjalia „paqja nuk është heshtje" ia vlen t'i kthehet vetë presidentes si pyetje, jo si kritikë: nëse heshtja nuk është paqe, atëherë cilat janë temat për të cilat institucionet heshtin më shpesh? Sepse respekti aktiv nuk dëshmohet në konferenca për tolerancën, por pikërisht atje ku është më e sikletshme të flasësh.