Претседателката Гордана Сиљановска-Давкова се обрати на 14. пленарна седница на Меѓународниот парламент за толеранција и мир, одржана во Собранието, со порака што звучи добро на хартија: „Толеранцијата не е пасивност, мирот не е молк. Толеранцијата е активно почитување. Мирот е секојдневна работа.”

Таа предупреди дека светот се соочува со најголем број меѓудржавни конфликти од 1946 година наваму и проговори против „негирањето на идентитетите, историскиот ревизионизам и користењето на историјата како алатка за блокирање на иднината на државите”. Македонија ја претстави како мултикултурен пример каде толеранцијата е проживеано искуство, а не увезена реторика.

Зборовите се точни. Прашањето, како и секогаш, е колку од нив остануваат само зборови. Лесно е да се изговори дека мирот е секојдневна работа во една церемонијална сала полна со меѓународни делегати; потешко е тоа да се види во секојдневието на луѓето кои живеат меѓу истите тие негирани идентитети и историски спорови.

Затоа реченицата „мирот не е молк” вреди да ѝ се врати на самата претседателка како прашање, не како критика: ако молкот не е мир, тогаш кои се темите за кои институциите најчесто молчат? Бидејќи активното почитување не се докажува на конференции за толеранција, туку токму таму каде е најнезгодно да се проговори.