Kur një njeri që për vite ishte një nga fytyrat më të zëshme të së djathtës amerikane fillon të flasë për revolucion, ia vlen të dëgjohet - jo se paralajmëron të ardhmen, por se thotë me zë të lartë atë që shumëkush atje tashmë e ndien. Taker Karlson paralajmëroi se SHBA mund të përballet me një kryengritje popullore nëse pushteti vazhdon të injorojë shkatërrimin e klasës së mesme dhe pakënaqësinë që po rritet.

Në një intervistë për Blumberg, Karlson vlerësoi se ndarjet shoqërore në Amerikë po përshpejtohen, ndërsa besimi te institucionet politike po dobësohet. Ai veçoi zhdukjen e klasës së mesme dhe rënien e jetëgjatësisë së pritur si veçanërisht alarmante - kurse liderët, thotë, më shumë duan të heshtin sesa t'i prekin këto probleme.

„Kemi të bëjmë me lider që na përçmojnë, na marrin si të mirëqenë, na shfrytëzojnë, na gënjejnë dhe, sinqerisht, nuk u intereson për ne”, deklaroi ai. Kur gazetari i Blumbergut i tha se ndoshta po pikturon një pamje tepër të zymtë, ish-moderatori televiziv e hodhi poshtë: „Kjo nuk është pamje e zymtë, por realitet normal njerëzor.”

Pika e tij nuk është thirrje për armë - përkundrazi, pohon se është kundër dhunës politike. Por paralajmëron se lënia pas dore për një kohë të gjatë e interesave të qytetarëve mund t'i shtyjë disa ta shohin forcën si të vetmen dalje politike të mbetur. „Shpresoj se nuk do të jetë një ristartim radikal, por një i tillë ku njerëzit të vetëdijësohen dhe të kujtojnë pse ia dolën në fillim. Nuk dua revolucion, por do ta marrim nëse kjo vazhdon.”

Karlson së fundmi u distancua nga Partia Republikane dhe njoftoi se dëshiron të ndihmojë në krijimin e një lëvizjeje të re politike. Nëse kjo është shqetësim i sinqertë apo fillimi i një llogarie të tijën politike - këtë le ta gjykojë vetë lexuesi.

Ajo që është e vështirë të injorohet është se historia tingëllon e njohur. Një klasë e mesme që po shkrihet, besim te institucionet që po bie, ndjesia se ata lart jetojnë në një botë tjetër - kjo nuk është skenar për ndonjë vend të largët. Kur edhe ekonomia më e madhe në botë fillon të flasë për „ristartimin” e vet, ndoshta pyetja nuk është nëse kriza e besimit është globale, por kush do ta pranojë i pari se është edhe e tija.