Ndonjëherë mesazhi më i fuqishëm është një ekran i zi. Më 7 korrik, në orën 16, televizioni publik hungarez M1 u errësua, ndërsa në ekran u shfaq një fjali e bardhë: „Mediat publike nuk guxojnë të gënjejnë. Kërkojmë falje që e bëmë këtë me vite. Mediat publike tani do të riorganizohen për të qenë të pavarura dhe të besueshme". Njëkohësisht u ndërprenë të gjitha programet informative dhe politike të televizionit dhe radios publike hungareze.

Për të kuptuar peshën e këtij momenti, duhet të dihet çfarë i parapriu. Për më shumë se një dekadë, qeveria e Viktor Orbanit i ktheu mediat publike në një makinë propagande - përhapnin sistematikisht narrativa të hedhura poshtë për migrantët, për Xhorxh Sorosin, për BE-në, për Ukrainën, disa me një ton që kujtonte propagandën e viteve tridhjetë. Këto nuk ishin media që herë pas here gabojnë; ishte një mjet i pushtetit, i paguar me paratë e qytetarëve.

Kthesa erdhi pas zgjedhjeve. Pas humbjes zgjedhore të Orbanit më 12 prill, kryeministri i ri Peter Magyar dhe partia e tij Tisza e vunë reformën mediatike në zemër të fushatës - dhe tani po e zbatojnë. Drejtori dhe pjesa më e madhe e stafit programor janë zëvendësuar, ndërsa atë mbrëmje televizioni u kthye në ekran me një film hungarez të vitit 1979, një satirë politike për stalinizmin. Simbolika vështirë se mund të jetë më e qartë.

„Ditë historike. Sot përfundon transmetimi propagandistik në mediat publike. Gënjyen ditë e natë, në të gjitha frekuencat. Kjo tani mbaroi", shkroi Magyar. Tingëllon bukur - por këtu ia vlen të ruhet edhe pak skepticizëm. Çdo pushtet i ri që merr mediat premton pavarësi; pyetja është nëse njerëzit e rinj vërtet do të ndërtojnë një shërbim publik të lirë, apo thjesht do ta kthejnë të njëjtin aparat në dobi të tyre. Për një rajon që të dyja versionet i njeh nga afër, ekrani i zi hungarez është edhe shpresë edhe kujtesë: një medium që dikur i shërbeu pushtetit lehtë mund t'i shërbejë sërish, vetëm një tjetri.