Kur një shtet investon para në një pakicë përtej kufirit, kjo kurrë nuk është vetëm politikë kulturore - është edhe strategji. Kryeministri kroat Andrej Plenkoviq porositi hapur se Kroacia do ta parandalojë asimilimin e kroatëve në Serbi, dhe se shteti „qëndron pas tyre financiarisht".

Plenkoviqi theksoi zgjedhjen e Jasna Vojniqit nga Serbia në Parlamentin kroat si strategjikisht të rëndësishme dhe konfirmoi mbështetjen për të në zgjedhjet e ardhshme për Këshillin Kombëtar Kroat në Serbi. Si dëshmi të angazhimit përmendi investime konkrete: qendrën kulturore „Matica" në Suboticë, projekte infrastrukturore në shtatë komuna të Vojvodinës dhe investime në kopshte.

„E gjithë kjo janë mesazhe për kroatët në Serbi që të mos asimilohen, të mbeten kroatë, të vetëdijshëm për veten, ta ruajnë identitetin - dhe se shteti kroat qëndron pas tyre financiarisht", deklaroi ai. Në shikim të parë, një shqetësim legjitim për bashkëkombasit përtej kufirit. Por e njëjta fjali, e thënë nga cilado anë e cilitdo kufi ballkanik, gjithmonë mbart edhe një shtresë të dytë.

Sepse Ballkani e di këtë lojë përmendsh. Kujdesi për „të vetët" përtej kufirit është real, por edhe një mjet i përshtatshëm ndikimi - shteti amë blen besnikëri, ndërton rrjet, dërgon mesazhin se kufijtë janë në hartë, por jo në kokat e njerëzve. Kur Zagrebi financon në Vojvodinë, kjo është kujdes; kur dikush tjetër bën të njëjtën gjë diku tjetër, menjëherë quhet përzierje. Perspektiva varet nga ana e kufirit ku qëndron.

Në nëntekst mbeten edhe çështjet e pazgjidhura kufitare mes Kroacisë dhe Serbisë përgjatë Danubit - një temë e vjetër që rikthehet rregullisht kur marrëdhëniet tensionohen. Pyetja që mbetet është nëse kjo është vërtet mbrojtje e identitetit, apo edhe një raund tërheqjeje të heshtur mes dy fqinjësh që nuk arrijnë kurrsesi të mbyllin një kapitull nga e kaluara.