„İstila" duyurup sahada zar zor yüz kişi çıktığında, sözle rakam arasındaki fark her şeyi anlatır. DUI, Tetova'da kitlesel bir protesto duyurmuştu, yürüyüşe ise - olay yerindeki tahminlere göre - yaklaşık 100 ila 150 vatandaş katıldı. Onlarca yıl kendini Makedonya'daki Arnavutların sesi olarak sunan bir parti için bu, her konuşmadan çok şey söyleyen bir rakam.

Protestonun nedeni, Tetova Meclisi'nin yaklaşık on iki sokağın adının değiştirilmesine ilişkin 2007 tarihli kararını yasadışı sayarak iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin kararıydı. DUI, bunun Ohri Çerçeve Anlaşması'nın ilkelerini ve toplulukların haklarını tehlikeye attığını iddia ediyor. Protesto olaysız, huzurlu geçti - ama duyurulan kitleselliğe ulaşmadan.

Bu protestonun ortaya koyduğu şey, sokak adları anlaşmazlığı değil, bizzat DUI'nin durumu. Yıllarca her hükümette vazgeçilmez bir faktör olan parti şimdi protesto çağrısı yapıyor ve yüz kişi topluyor. Bu, seçmenlerin, hakları koruma sözü verirken bu arada o hakları sözde çiğneyen her hükümetin parçası olan aynı yüzlerden bıktığının bir işareti mi? Soru, yarı boş meydanın üzerinde havada asılı kalıyor.

Sokakların adını değiştirmek hassas bir konu - semboller bir anlam taşır, özellikle Tetova gibi bir şehirde. Ama bir parti artık halk toplayamadığını gizlemek için „istila" duyurduğunda, bu haklar için bir mücadele değil, önem için bir mücadeledir. Ve önem, sokakların aksine, protestoyla geri gelmez. O, parti hâlâ „istila" sözünün meydanı dolduracağını sanırken, sessizce, insan insan kaybolur.