Кога најавуваш „инвазија”, а на терен се појават едвај стотина луѓе, разликата меѓу зборот и бројката раскажува сè. ДУИ најавуваше масовен протест во Тетово, а на маршот се собраа – според проценки од самото место – околу 100 до 150 граѓани. За партија што со децении се претставува како гласот на Албанците во Македонија, тоа е бројка што кажува повеќе од секој говор.

Поводот за протестот беше одлуката на Уставниот суд, кој како незаконска ја поништи одлуката на тетовскиот Совет од 2007 година за преименување на десетина улици. ДУИ тврди дека тоа ги загрозува принципите на Охридскиот рамковен договор и правата на заедниците. Протестот помина мирно, без инциденти – но и без масовноста што беше најавена.

Она што овој протест го открива не е спорот за имињата на улиците, туку состојбата на самата ДУИ. Партијата што со години беше неизбежен фактор во секоја власт сега свикува протест и добива стотина луѓе. Дали тоа е знак дека гласачите се уморија од истите лица што ветуваат заштита на правата, а во меѓувреме беа дел од секоја влада што тие права наводно ги газела? Прашањето виси во воздух над полупразниот плоштад.

Преименувањето улици е чувствителна тема – симболите значат нешто, особено во град како Тетово. Но кога една партија најавува „инвазија” за да прикрие дека веќе не може да собере народ, тоа не е борба за права, туку борба за релевантност. А релевантноста, за разлика од улиците, не се враќа со протест. Таа се губи тивко, човек по човек, додека партијата сè уште мисли дека зборот „инвазија” ќе го наполни плоштадот.