Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin „Ukrayna'daki savaşın sonu" hakkında konuştuğunda, bunu zaferi zaten elinde tutan bir adamın tonuyla yapıyor. Çoğu uzmanın analiz ettiği şekliyle gerçek farklı. Kremlin'in onu yavaş yavaş yemeye başlayan bir iç sorunu var - ve bu Batı'dan gelmiyor.

Bu, iktidarı destekleyen üç sütunun sessiz erozyonu: Rus milliyetçileri, ilhak edilmiş bölgelerin sakinleri ve orta sınıf. İlk iki grup ideolojik olarak sabitlenmiş - „kazanılmış barış", zafer anlatısı alıyorlar ve hayal kırıklığı görünebilecek hiçbir yer yok. Üçüncü grup Kremlin'in sorun yaşadığı.

Orta sınıf „zafer" istemiyor. Ortalama bir yaşam kalitesi istiyor: sansürsüz internet erişimi, sabit ekmek fiyatı, seyahat etme imkanı, oğlunun normal bir üniversiteye gitmesi. Tüm bunlar son iki yılda parçalar halinde çöktü. Sosyal ağlar engellendi, enflasyon birikimleri yedi ve Rus bankaları Batılılar gibi çalışmıyor.

Moskova'nın iç yaşamını izleyen analistler 1980'lerin sonundaki aynı düzeni görüyorlar - bir sistemin kendi yetkililerinin de eşleri, çocukları ve pasaportları olduğunu unuttuğu an. Devrim değil. Ancak bir elit yeniden yapılanması. „Monolitik Kremlin" cephesinin arkasında birkaç fraksiyon var ve Putin sonrası dönem için kendilerini konumlandırmaya başladılar. Soru „ne zaman", „olup olmayacağı" değil.

Bu gerçek için ne anlama geliyor? Uzmanların değerlendirdiği tüm varyantlar aynı sonuca götürüyor: Ukrayna'da donmuş bir çatışma, „koşulsuz teslimiyet" değil. Moskova daha fazlasını istemediği için değil - daha fazlasını karşılayamadığı için. Sonsuz savaş, enerji egemenliği iddia eden bir ülke için bile pahalıdır.

Balkanlar için bu öğretici bir an. Donmuş çatışma - bu, bölgemizin 30 yıl boyunca yaşadığı senaryo. Bosna, Kosova, Kıbrıs. Nasıl göründüğünü biliyoruz. Ne kadar pahalı olduğunu biliyoruz. Ve „donmuş"un „bitmiş" anlamına gelmediğini biliyoruz - „bekliyor" anlamına geliyor.