Кога рускиот претседател Владимир Путин зборува за „крај на војната во Украина”, тоа го прави со интонација на човек кој веќе ја има победата во рацете. Реалноста, како што анализираат повеќето експерти, е поинаква. Кремљ има повнатрешен проблем кој постепено почнува да го јаде – и тој не доаѓа од Запад.

Тоа е тивкото исцрпување на трите столбови што го држат власта: руските националисти, жителите на анектираните територии, и средната класа. Првите две групи се идеолошки осигурани – тие добиваат „освоен мир”, победничка нарација, и нема од каде да им се појави разочарување. Третата група е оваа со која Кремљ има проблем.

Средната класа не сака „победа”. Сака просечен квалитет на живот: некриз пристап до интернет, стабилна цена на леб, можност да патува, синот да оди во некаков нормален универзитет. Сето тоа во последниве две години се сосипа во делови. Блокирани се социјални мрежи, инфлацијата ги изеде заштедите, а руските банки не работат како што работат западните.

Аналитичарите кои го следат внатрешниот живот на Москва ја гледаат истата шема како во доцните 1980-ти – моментот кога системот заборави дека и неговите функционери имаат жени, деца и пасоши. Не револуција. Туку елитна реконфигурација. Зад фасадата на „монолитен Кремљ” има неколку фракции, и тие почнаа да се позиционираат за после-Путин ера. Прашање – кога; не – дали.

Што значи тоа за реалноста? Сите варијанти кои експертите ги разгледуваат водат до еден ист исход: замрзнат конфликт во Украина, не „безусловно предавање”. Не затоа што Москва не сака повеќе – туку затоа што не може да си дозволи. Бесконечната војна е скапа дури и за земја која претендира дека е енергетски суверена.

За Балканот, тоа е еден информативен момент. Замрзнатиот конфликт – тоа е сценариото со кое нашиот регион живееше 30 години. Босна, Косово, Кипар. Знаеме како тоа изгледа. Знаеме и колку е скапо. И знаеме дека „замрзнат” не значи „завршен” – значи „чека”.