Kruşopek yolunda iki araba duruyor. Birinden iki kişi iniyor, biri elinde keskin bir cisimle. Diğerinden, 25 yaşındaki sürücünün daha önce anlaşmazlık yaşadığı bir adam iniyor. Tabancayı kuruyor, ona doğrultuyor, sonra dipçikle vuruyor. Bu bir film sahnesi değil - bu dün akşamki polis bülteni, Üsküp merkezine yirmi dakikalık mesafede.

İhbar Üsküp İçişleri Müdürlüğü'ne saat 20 sularında yapıldı. Saldırıya uğrayan, Üsküp'e bağlı Kruşopek köyünden E.J. Şüpheli, Saray'dan A.S.V. İçişleri Bakanlığı bunu, peşin hüküm vermek istemeyen bir kurumun temkinli diliyle formüle ediyor: „Olayın aydınlatılması için önlemler alınmaktadır." Her şeyi ve hiçbir şeyi ifade eden beş kelime.

Açıklamada söylenmeden bırakılan, söylenenden daha önemli. İki adam, iki araç ve ateşli silah gerektiren, umumi yolda çözülen bu nasıl bir „önceki anlaşmazlık"? Kişisel bir hesap mı, komşuluk kavgası mı, daha eski bir şey mi? Bakanlık söylemiyor. Ve asıl sorun burada başlıyor - olayla değil, ondan sonra geleniyle.

Silah kurulmuştu ama ateşlenmedi. Bu, bir polis bülteni ile bir ölüm vakası arasındaki sınırdır, ve o sınırı dün yalnızca parmağı tetikte olan adamın siniri tuttu. Bir hukuk sistemi, birinin ateş etmeye ne kadar hevesli olduğuna bağlı olamaz.

En rahatsız edici soru tabancayı kimin çektiği değil, ona nasıl ulaştığı. Anlaşmazlıkları yolda çözen bir adamdaki yasal kayıtlı silah, bizdeki kontrol sisteminin bir formalite olarak işlediği anlamına gelir. Yasadışı silah ise tespit sisteminin aynı şekilde işlediği anlamına gelir. İki seçenek de rahat değil.

Sonrasını biliyoruz. Suç duyurusu, belki tutukluluk, sonra aylarca sessizlik, sonra kimsenin okumayacağı bir karar. Bu yüzden bu vakayı adıyla ve yeriyle hatırlamakta fayda var - Kruşopek, 5 Ağustos, saat 20. Ki altı ay sonra biri ona ne olduğunu sorabilsin.