Macaristan, yıllarca iktidarının ellerini bağlayan bir bölümü sessizce kapattı. Cumhurbaşkanı Tamas Sulyok, on yedinci anayasa değişikliğini imzaladı - cumhurbaşkanlığı yetkilerinin sonunu ve görevden ayrılışını resmen işaretleyen bir belge.

Sulyok, devletin zirvesinde Orban döneminin son kalıntısı sayılıyordu. O cumhurbaşkanlığı sarayında otururken, Başbakan Peter Magyar'ın yeni hükümeti reformlarını geçirmek istediği her seferinde duvara toslıyordu - cumhurbaşkanlığı vetosu bir baraj gibi duruyordu. İmzasıyla bu baraj yıkıldı.

İmzayla çözülen kurumsal bir çıkmaz

Anayasa değişikliği, yürütme ile cumhurbaşkanı arasındaki tam da o çıkmazı temizledi. Artık Magyar'ın hükümeti, saraydan onay beklemeden reformları hayata geçirebilir. Değişikliğin kendi tanımına göre Macaristan, yeni iktidarın „cumhurbaşkanlığı sarayının vetosu olmadan radikal reformları uygulamak için açık bir yol” kazandığı „yeni bir siyasi çağa” giriyor.

Sulyok'un, aktarıldığına göre, başta direndiği - ama sonunda baskı altında boyun eğdiği belirtiliyor. Klasik bir sahne: son kilidi koruyan adam, koca bir siyasi makinenin karşısında tek başına durduğunu anladıktan sonra onu teslim ediyor.

Balkanlar bu hikâyeyi biliyor

Bir siyasi tıkanıklığı açmak için anayasayı değiştirmek - bu, bu taraflarda pek açıklama gerektirmeyen bir hamle. Anayasanın herkesin üzerinde bir kale olarak değil de anlık çoğunluğun bir aracı olarak görüldüğü her yerde, böyle bir gecelik yeniden dizilişler norm haline gelir. Geriye kalan soru, Magyar'ın açık bir yol elde edip etmediği değil - etti. Soru, kimse artık „hayır” demediğinde bir iktidarın ne yaptığı.

Çünkü „vetosuz radikal reformlar”, reformlar senin istediğin gibi olduğu sürece kulağa harika geliyor. Ve sonra, bir gün, aynı koltuğa bir başkası oturuyor - artık onu bir zamanlar durdurabilecek baraj olmadan.