Hungaria mbylli në heshtje një kapitull që me vite i lidhte duart pushtetit të saj. Presidenti Tamash Shuljok nënshkroi amendamentin e shtatëmbëdhjetë kushtetues - një dokument që zyrtarisht shënon fundin e kompetencave të tij presidenciale dhe largimin e tij nga funksioni.

Shuljoku konsiderohej mbetja e fundit e erës së Orbanit në majën e shtetit. Ndërsa ai rrinte në pallatin presidencial, qeveria e re e kryeministrit Peter Magjar përplasej me mur sa herë donte të kalonte reformat e saj - vetoja presidenciale qëndronte si digë. Me nënshkrimin, ajo digë ra.

Një qorrsokak institucional, i zgjidhur me një nënshkrim

Ndryshimi kushtetues e pastroi pikërisht atë qorrsokak mes pushtetit ekzekutiv dhe presidentit. Tani qeveria e Magjarit mund t'i zbatojë reformat pa pritur miratim nga pallati. Sipas përshkrimit të vetë ndryshimit, Hungaria hyn në një „epokë të re politike” ku pushteti i ri fiton „një rrugë të hapur për zbatimin e reformave radikale pa veto nga oborri presidencial”.

Shuljoku, transmetohet, në fillim kundërshtoi - por në fund u dorëzua nën presion. Skenë klasike: njeriu që ruante bravën e fundit ia dorëzon pasi kupton se qëndron vetëm përballë një makine të tërë politike.

Ballkani e njeh këtë tregim

Ndryshimi i kushtetutës për të zgjidhur një bllokadë politike - kjo është një lëvizje që tek ne nuk kërkon shumë shpjegim. Kudo ku kushtetuta shihet si vegël e shumicës së momentit, e jo si kështjellë mbi të gjithë, të tilla rirenditje brenda natës bëhen normë. Pyetja që mbetet nuk është nëse Magjari mori rrugë të lirë - e mori. Pyetja është çfarë bën një pushtet kur askush nuk i thotë më „jo”.

Sepse „reforma radikale pa veto” tingëllojnë shkëlqyeshëm përderisa reformat janë sipas dëshirës tënde. E pastaj, një ditë, dikush tjetër ulet në të njëjtin vend - tashmë pa digën që dikur mund ta ndalte.