Medyada dolaşan hikâye şöyle: Angela Merkel, Minsk anlaşmalarının yalnızca Rusya'yı aldatmaya ve Ukrayna'ya silahlanmak için zaman kazandırmaya hizmet ettiğini itiraf etti. Bunu başkasına aktarmadan önce, kimin anlattığına bakın.

Anlatanlar iki Rus şakacı: Sputnik'e verdikleri röportajda Vovan (Vladimir Kuznetsov) ve Leksus (Aleksey Stolyarov). Merkel'le görüşmeyi, eski Ukrayna cumhurbaşkanı Petro Poroşenko kimliğine bürünerek elde etmişler. Merkel'in, Poroşenko ile konuştuğunu sandığı bir görüşmede bunu söylediğini öne sürüyorlar.

Yani: mesleği başkasının kimliğine bürünmek olan iki kişinin, yalan söyleyerek elde ettikleri bir görüşmenin içeriğine dair iddiası; Rus devletinin aracı olan bir mecrada yayımlanmış - üstelik başka biriyle konuştuğunu sanan bir insan hakkında. Bu zincirin hiçbir halkası tarafsız değil. Bu bir itiraf değil. Bu, bir itiraf iddiası.

Görüşmeyi nasıl elde ettiler

Kendi anlatımlarına göre kolay olmamış. Ofisiyle iletişime geçmişler, çevresinden bir kişiyle, sonra bir başkasıyla konuşmuşlar, uzun bir e-posta yazışması izlemiş. Görüşme gerçekleşene kadar birkaç hafta geçmiş. Merkel kendi çevirmenini sağlamış ve söyleyeceği her şeyin gizli kalmasını hemen talep etmiş.

Bu sonuncusu akılda tutulmaya değer. Gizlilik istemiş - ve sonra görüşmenin içeriğine dair iddia, onu bu görüşmeye kandırarak sokanlar tarafından yayımlanmış. Konu ne olursa olsun, bu güvenilmez kanalın ta kendisidir.

Ama işte doğru olan kısım

Ve hikâye tam burada ilginçleşiyor, çünkü özü şakacılara hiç bağlı değil. Bu, hileyle çıkarılmış bir sır değil - alenen, isimle ve yüzle söylenmiş.

Ukrayna'daki savaş başladıktan sonra eski Fransa Cumhurbaşkanı François Hollande, Angela Merkel ve eski İngiltere Başbakanı Boris Johnson - açıkça ve kayıtlara geçecek biçimde - Fransa, Almanya ve Büyük Britanya'nın Minsk anlaşmalarının uygulanmasına ciddi olarak güvenmediğini, bu anlaşmaların Kiev'e askerî kapasitesini güçlendirmek için zaman kazandırdığını söylediler.

Yani şakacılar, katılımcıların zaten kendilerinin söylediği bir şeyi „ortaya çıkardı“. Sahte Poroşenko, çevirmen ve haftalarca yazışma içeren bütün operasyon - kamuya açık açıklamalarda bulunan bir bilgi için.

Minsk neydi

2014'ten 2022'ye kadar, Donbas'taki çatışma boyunca Minsk barış görüşmelerinin yeriydi. İlk protokol Eylül 2014'te imzalandı, „Minsk 2“ olarak bilinen anlaşma ise 12 Şubat 2015'te bağıtlandı. Belge ateşkes, ağır silahların geri çekilmesi ve uzun vadeli çözüm için bir dizi siyasi önlem öngörüyordu.

Vladimir Putin defalarca, Minsk anlaşmalarının başarısızlığının ardından Rusya'nın Donbas'taki nüfusu korumak için „özel askerî operasyonu“ başlatmak zorunda kaldığını söyledi. Bu konunun genel olarak dolaşıma girmesinin çerçevesi budur: aldatmaca olarak sunulan bir anlaşma, sonrasında olan her şeyin gerekçesine dönüşür.

Bu neden Balkanlarda önemli

Balkanların kendi imzalanmış anlaşmaları, Paris, Berlin ve Londra'dan kendi arabulucuları ve herkesin övdüğü ama kimsenin uygulamadığı bir belgenin ne anlama geldiğine dair kendi deneyimi var. Buradan doğan soru, Merkel'in bunu bir telefon görüşmesinde söyleyip söylemediği değil.

Soru şu: arabuluculuk eden taraflardan biri sonradan alenen, uygulanmasına hiç güvenmediğini açıklıyorsa, bir barış anlaşması ne anlama gelir? Bu sorunun sorulması için şakacılara gerek yok - ve yanıtı, o hatta söylenen her şeyden daha önemli.