Bir tartışmanın ortasında hep ağlayan insanlar var - zayıf oldukları için değil, beyinleri kelimelerinden hızlı çalıştığı için. Ve düşündüğümüzün aksine, o ağlama birinin dağıldığının değil, kendini düzenlediğinin işaretidir.

Kaygı ve duygu yönetimi uzmanı psikolog Ana Galán, mekanizmayı açıklıyor. Sert sözler duyduğumuzda, beyin onları gerçek bir tehlike olarak işliyor ve alarmı çalıyor. Kalp hızlanıyor, nefes sığlaşıyor, beden kortizol ve adrenalin salgılıyor. Gözyaşları burada bir supap - bedenin biriken baskının bir kısmını boşaltmasının ve stres hormonlarını düşürmesinin bir yolu.

Ağlamak, diyor Galán, o anda her zaman üzüntüden gelmez. Çoğu zaman, yoğunluk zirveye ulaştığında sonunda taşan, uzun süre bastırılmış düşünceler, duygular ya da ihtiyaçların sonucudur. Hayal kırıklığından, çaresizlikten ya da birinin sizi derinden anlamadığı duygusundan da gelebilir. Çok hassas kişilerde tüm bunlar daha güçlü yaşanır - ama hassasiyet bir kusur değil, iyi yönetildiğinde bir avantaja dönüşen bir özelliktir.

Galán, gözyaşlarından utanmak yerine beş şey öneriyor: yanıt vermeden önce dur, gerçekleri kendi yorumundan ayır, ne hissettiğini açıkça söylemeyi alıştır, kendini tanı ve öz saygını koru. Ve akılda tutmaya değer bir cümle: kolay ağlamak zayıflık değil, insanlıktır - gücün en sessiz, ama en cesur biçimlerinden biri.