Има луѓе што секогаш заплачуваат среде расправа – не затоа што се слаби, туку затоа што мозокот им работи побрзо од зборовите. И спротивно на тоа што мислиме, тоа плачење не е знак дека некој се распаѓа, туку дека се регулира.

Психологот Ана Галан, специјалист за анксиозност и управување со емоции, го објаснува механизмот. Кога ќе слушнеме остри зборови, мозокот ги обработува како вистинска опасност и пали аларм. Срцето забрзува, дишењето станува плитко, телото испушта кортизол и адреналин. Солзите тука се вентил – начин телото да ослободи дел од насобраниот притисок и да ги намали хормоните на стрес.

Плачот, вели Галан, не доаѓа секогаш од тага во тој момент. Често е резултат на долго потиснати мисли, емоции или потреби што конечно прелеваат кога интензитетот ќе достигне врв. Може да дојде и од фрустрација, немоќ или чувство дека некој длабоко не те разбира. Кај високочувствителните личности сето тоа се доживува посилно – но чувствителноста не е дефект, туку особина што, добро управувана, станува предност.

Наместо да се срамиме од солзите, Галан предлага пет работи: застани пред да одговориш, одвој ги фактите од сопственото толкување, вежбај да кажеш јасно што чувствуваш, познавај се себеси и чувај си го самопочитувањето. И една реченица што вреди да се запамети: лесното плачење не е слабост, туку човечност – една од најтивките, а најхрабрите форми на сила.