Alman politikacılar reddetmedi. Kayda geçmesi gereken ilk şey bu. Vladimir Putin, eski Başbakan Gerhard Schröder'i - Kremlin'le on yıllara dayanan kişisel dostluğu olan birini - Moskova ile Avrupa Birliği arasındaki görüşmelerde arabulucu olarak önerdi. Berlin'de tartışma hemen başladı.

Anlaşmazlık teknik değil. Anlaşmazlık ahlaki ve siyasi. 2024'te „Kuzey Akım 2" sabotaj için soruşturulurken Schröder'in adı manşetlerden uzak değildi. Başbakanlık sonrası Rus enerji şirketlerinde çalıştı. 2022 sonrası Batı yaptırımlarına karşı çıktı. Kısacası, bugün Brüksel'in kaçındığı her şey o. Putin'in onu önermesinin nedeni de tam olarak bu.

Sosyal Demokrat Ralf Stegner, böyle bir olasılığı reddetmenin „düşüncesizce" olacağını söylüyor. Ona göre, Schröder Moskova'ya bir kanal açabilirse, Avrupa bunu kaçırmamalı. Eski parlamento grup başkanı Rolf Mützenich benzer şeyler söylüyor - çekincelerle, ama reddetmeden.

Sahra Wagenknecht İttifakı'ndan Fabio De Masi daha da ileri gidiyor - Berlin'in Schröder'in Moskova ile bağlantılarını daha önce kullanmamakla büyük hata yaptığını söylüyor. „İletişim kanalı yıllar önce açılmalıydı."

Alman hükümetinden şüphecilik. Avrupa Komisyonu'ndan kesin ve sert yanıt. AB diplomasi şefi Kaja Kallas son derece net - Putin'in önerisi „alaycı". Brüksel, Schröder'i meşrulaştırmak istemiyor. Ama tartışmanın Bundestag'a kadar ulaşmış olması başlı başına bir şey ifade ediyor - ve Moskova bunu öneriyi sunmadan önce biliyordu.

Putin'in oyunu nedir? Basit. Schröder'in kabul edilmesini beklemiyor. Önerinin kendisinin Berlin'i bölmesini bekliyor. Kırmızı çizgileri test etmesini. Almanya'nın müzakere masası olmadan ne kadar ileri gitmek istediği sorusunu açmasını. Ve - belli ki - bu işe yarıyor.

Balkanlar için bu eski bir ders. Bir diktatör bir arkadaşını müzakereci olarak önerdiğinde, öneri sunmaz. Kimin kimi örttüğünü test edeceği bir işaret koyar. Balkan tarihi bu tür çok fazla işaret bilir - hepsi aynı şekilde sona erer; biri „barışı seçtik" der, tarih sonra ne kabul ettiğini yazar.