Politikanët gjermanë nuk refuzuan. Kjo është gjëja e parë që duhet shënuar. Vladimir Putini propozoi ish-kancelarin Gerhard Shrëder - mikun e tij personal me lidhje dekadësh me Kremlinin - të jetë ndërmjetës në bisedimet midis Moskës dhe Bashkimit Evropian. Dhe në Berlin debati nisi menjëherë.

Mosmarrëveshja nuk është teknike. Mosmarrëveshja është morale dhe politike. Kur më 2024 „Rryma Veriore 2" po hetohej për sabotazh, emri i Shrëderit nuk ishte larg titujve. Pas kancelarisë ai punoi në kompanitë energjetike ruse. Ai iu kundërvu sanksioneve perëndimore pas vitit 2022. Ai, shkurt, është gjithçka që Brukseli sot e shmang. Pikërisht prandaj Putini e propozon.

Socialdemokrati Ralf Shtegner thotë se do të ishte „pa menduar mirë" të refuzohej një mundësi e tillë. Sipas tij, nëse Shrëderi mund të hapë një kanal drejt Moskës, Evropa nuk guxon ta lëshojë. Ish-shefi i grupit parlamentar Rolf Mincenih flet ngjashëm - me rezerva, por pa refuzim.

Fabio De Masi nga Aleanca e Sara Vagenkneht shkon edhe më tej - duke thënë se Berlini bëri një gabim të madh duke mos i shfrytëzuar lidhjet e Shrëderit me Moskën më herët. „Një kanal komunikimi mund të ishte hapur vite më parë."

Nga qeveria gjermane - skepsë. Nga Komisioni Evropian - përgjigje e saktë dhe e ashpër. Kaja Kalas, shefja e diplomacisë së BE-së, është më shumë se e qartë - propozimi i Putinit është „cinik". Brukseli nuk dëshiron ta legjitimojë Shrëderin. Por vetë fakti që debati mbërriti në Bundestag do të thotë diçka - dhe Moska e dinte këtë para se ta paraqiste propozimin.

Cili është loja e Putinit? E thjeshtë. Nuk pret që Shrëderi të pranohet. Pret që vetë propozimi ta ndajë Berlinin. T'i testojë vijat e kuqe. Të hapë pyetjen - deri ku Gjermania dëshiron të shkojë pa një tryezë negocimi. Dhe - me sa duket - po funksionon.

Për Ballkanin kjo është mësim i vjetër. Kur një diktator propozon mikun si negociator, nuk paraqet propozim. Vendos një shenjë në të cilën do të testojë kush mbulon kë. Historia ballkanike njeh shumë shenja të tilla - të gjitha përfundojnë njësoj, me dikë që thotë „ne zgjodhëm paqen", dhe historia më pas shkruan se çfarë pranoi.