Hürmüz Boğazı kapalı, dünya petrolü iğne deliğinden geçiyor ve Amerikan başkanı bunun kendisi için özellikle önemli olmadığını söylüyor. „Buna büyük bir anlam atfetmiyoruz”, dedi Donald Trump. Bu, poker masasında bluf yapan bir adam gibi geliyorsa, bunun nedeni büyük olasılıkla tam olarak öyle olması.

Trump ardından İran'la yalnızca kısmen görüştüğünü ve Washington'un Tahran'ın parasız biçimde enflasyonda boğulmasını sadece izlediğini ekledi. Sonuç konusunda kendinden emin: „Hepsi çözülecek. Her zaman çözülür. Bu bir satranç partisi gibi.” Satranç, demek. Şu farkla ki satrançta iki oyuncu da bütün taşları görür, burada ise kimse görmüyor.

İran bedelini söyledi

İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi yoruma yer bırakmadı. Boğazın açılması için dört şey istiyor: Amerikan deniz ablukasının kaldırılması, ABD güçlerinin bölgeden çekilmesi, bütün yaptırımların tamamen silinmesi ve dondurulmuş İran varlıklarının koşulsuz serbest bırakılması.

Bu bir müzakere pozisyonu değil - iç kamuoyu için yazılmış bir dilek listesi. Hiçbir Amerikan başkanı bunu imzalamaz, en az da bu. Yani iki taraf da şu anda esasen kendi seçmenleriyle müzakere ediyor.

Ekonomik baskı her kapının anahtarı değil

İsrailli İran analisti Danny Citrinowicz, İran'ın ekonomik durumunun gerçekten ağır olduğunu, ancak ekonomik baskının tek başına Tahran'ı teslim olmaya ya da Hürmüz üzerindeki denetimden vazgeçmeye zorlamasının güç olduğunu belirtti. Bu, biri yaptırımların çözüm olduğunu söylediğinde hatırlanmaya değer bir gözlem. Yaptırımlar rejimleri yumuşatmaktan çok daha hızlı biçimde halkı yoksullaştırır - Balkanlar bunu doksanlarda birinci elden öğrendi.

Ve bedel? Hürmüz Boğazı'ndan dünya petrolünün ve petrol ürünlerinin yaklaşık dörtte biri geçiyor. Kapalı bir boğaz, başka bir kıtadan gelen uzak bir haber değil - Avrupa'daki her taşıma ve üretim zincirinde yavaşça yol alan bir sayı. Böyle bir abluka, „hepsi çözülecek” cümlesi bir plan gibi duyulmaz hale gelmeden ne kadar sürebilir?