Tekila, herkesin her şeyi bildiğini sandığı, aslında yalnızca bir şey bildiği içkilerden biri - ertesi sabahın ağır olduğunu. Genellikle bu içkinin suçu değil, markette üç euroya yapılan bir seçimin suçudur.

Tekila yalnızca mavi agaveden ve yalnızca Meksika'nın belirli bölgelerinde, başta Jalisco'da, korumalı menşe ile üretilir. Tarihi İspanyolların gelişinden çok önce başlar - Mezoamerika halkları pulque elde etmek için agave özsuyunu fermente ediyordu; damıtmayı 16. yüzyılda koloniciler getirdi.

Farkı belirleyen dört tip

Yıllandırmaya göre dört kategori var. Blanco en gencidir ve damıtmadan hemen sonra şişelenir. Reposado meşe fıçılarda en az iki ay bekler. Anejo bir ila üç yıl yıllanır ve daha karmaşık bir tada sahiptir. Ekstra anejo üç yılın üzerinde olgunlaşır ve en zengin aromayı taşır.

İyi şişeleri kötülerden ayıran iki işaret doğrudan etikette yazar: „100% agave“ ibaresi ve damıtımevini tanımlayan numara. Kaliteli tekila saf alkol kokmaz - bitkisel, narenciye, meyvemsi ya da vanilya-odunsu notaları vardır ve tadı serttir değil, yumuşaktır. Boğazınızı yakıyorsa, bu karakter değil, kusurdur.

Sıcak bir akşam için sekiz kokteyl

Klasik margarita her şeyin temeli olarak kalıyor - tekila, triple sec ve misket limonu suyu, bardağın kenarında tuzla. Tekila sunrise Arizona'nın Phoenix kentinde icat edildi ve renk geçişli görünümünü bir gizeme değil, dökülme sırasına borçlu.

Listenin yaz kısmı daha zengin: karpuz ve tekilalı kokteyl, margaritanın avokadolu varyantı „guacamolita“, misket limonu suyu, hindistancevizi ve çarkıfelek püresiyle „el dorado“, nar, kavun ve kan portakallı kokteyl ve ayrıca çerimoyalı margarita.

Sekizincisi paloma; Jalisco'dan gelen ikinci klasik ve çoğu zaman Meksikalıların kimse bakmadığında gerçekten içtiği şey.

Bizde margarita genellikle buzdolabı açık bir avluda ve masada süpermarketten alınmış bir şişeyle belirir. O versiyonla barmenlerin anlattığı arasındaki fark mekânın fiyatı değil - etikette ne yazdığı ve misket limonu suyunun ne kadar taze olduğudur.