Italya'da Garda Golu'nun kiyisinda 20. yuzyil basinda o donemin uslubuyla insa edilmis bir konak duruyor - 17.000 metrekare park, ozel plaj erisimi ve Riva tekneleri icin kendi iskelesi. Villa Portesina simdi Polonyali magnat Dariusz Milek ile esi Valeria Musina'ya ait - ama yapinin tarihi onlarin evliliginden cok daha eski. Bir zamanlar burada Benito Mussolini tenis oynardi. Burada sair Ezra Pound yasayip yazmistir. Boylesi tuhaf ve tartismali konuklarin ozgecmisini her villa tasiyamaz.

Milek hikayesine Polonya'da profesyonel bisikletci olarak basladi. Milyoner olarak degil, mirasci olarak degil. Sinirli kaynaklara sahip bir sporcu olarak. 90'larda CCC'yi kurdu - bugun Avrupa'nin en buyuk ayakkabi sirketlerinden biri. Esi Valeria evlenmeden once profesyonel basketbolcuydu ve takimi onun firmasi tarafindan sponsor edilirken tanistilar. Once spor onlari besledi, sonra birlestirdi. Ikisinin de digerlerinden daha iyi anladigi ortak bir dil.

Villanin restorasyonu Michael Coorengel onculugundeki Fransiz tasarim atolyesi „Coorengel & Calvagrac"e emanet edildi. Bu isim Avrupa ust segment tasariminda bir anlam tasir - belli bir olceginsim altindaki projeleri nadiren alan bir studyo. Sonuc, yapinin tarihi kimligi ile modern islevsellik standartlari arasindaki dengedir. Plastik bir tadilat degil. Eski luks Italya'nin IKEA versiyonu degil. Orijinal oranlara, malzemelere ve atmosfere saygi duyan bir restorasyon.

Aile yilda yaklasik iki ay Villa Portesina'da gecirir. Tum yaz degil. Sezona bagli degil. Sadece cocuklar, is ve Milek'in yaz bulusmalari icin davet ettigi Dogu Avrupali tanindik konuklar icin pratik oldugu kadar. Yilin geri kalaninda villa sessiz kalir - bahce, mutfak ve tarihi mobilyalari icin ozel bir ekiple. Balkanlar'da boyle bir yere sahip olup yilda on ay bos birakmak akil disi olurdu. Italya'da ise bunu karsilayabilenler icin standarttir.

Italya'nin kendisinde boyle yuzlerce sessiz mulk var. Lago di Garda'da, Lago Maggiore'de, Lago di Como'da. Cogu yabancilara ait - 2022 sonrasinda da mulkunu koruyabilen Almanlar, Isvicreliler, Polonyalilar, Ruslar. Yerlilere iki rol kalir - satanlar ve onlara calisanlar. Ucuncu gruba - bizzat oturanlara - nadiren dahil olurlar. Gizli zenginligin klasik Avrupa mimarisi.

Iceriden, mekanlari tanimlayan sey Italyan Ronesans sanat koleksiyonudur. Zengin gorunmek icin pahali alis veris yapan insanlar degil - mimariyle uyumlu eserleri sistematik olarak toplayan insanlar. Kimlikli tasarim ile fiyat etiketi tasariminin farki budur. Tablolar, heykeller, halilar. Hepsi belli donem ve belli stillerden. Hicbir rastgele dekorasyon yok.

Roportajda Dariusz aile icin bir seyin kutsal oldugunda israr ediyor - ortak yemek. Telefon yok. Is toplantisi yok. Ziyaretci yok. Romantik geliyor ama bu onun hikayesinin dergilerde donmesinin sebeplerinden biri. Aileyle aksam yemegine asla oturmayan bir lider, nadiren gol kiyisinda villalarla biter. Bosanmayla ve baskalarinin yazdigi bir biyografiyle biter.

Boyle bir yasami ulasilmaz bir gezegen olarak goren Makedon okurlar icin cesaret verici bir sey not etmek gerekir. Dariusz hicbir sey miras almadi. Yatirim yapti, risk aldi, kaybetti, yine risk aldi. 90'larin Polonya'si Balkanlar'a benziyordu - yoksul, yon kaybetmis, agir bir sosyalizm nostaljisiyle. Fark, Polonya'da girisimcilere devlet desteginin insa edilmesiydi, bizde hala yok. Sonuc - 35 yil sonra onun oglu Villa Portesina'yi devraliyor, bizimki Karpos'taki bir daireyi ya da hicbir seyi. Imkan saglayan ve saglamayan ulkeler hakkinda bir soru.