AB yolu nadiren bedavadır - ve Karadağ bunu şimdi ilk elden öğreniyor. Bölgesel kaynaklara göre Zagreb, Birliğe katılımla ilgili olarak Podgorica'ya sekiz koşul koydu; doksanlardan eski yaraları yeniden açan ve küçük bir ülkenin üyelik için ne kadar ödemeye razı olduğunu sınayan bir liste.

Talepler somut ve ağır. Aralarında: Karadağ kamplarındaki sözde Hırvat tutsaklar için tazminat, çatışmalarda kaybolanların bulunması, savaş suçlarının kovuşturulması, Kotor Körfezi'ndeki Hırvat azınlığın yüzlerce mülkünün geri verilmesi ve eski bir Yugoslav donanma gemisi olan „Jadran" gemisinin teslimi. Listede ayrıca Prevlaka yakınındaki deniz sınırının tanımlanması ve tartışmalı Morinj anıt yerinin korunması da var.

Bu koşulların her biri başlı başına iki taraflı, karmaşık bir sorudur - ve tam da burada temkinli olmaya değer. Bir komşu, dinlemekten başka seçeneği olmayan bir başkasına uzun bir talep listesi koyduğunda, meşru bir tarihsel soru ile siyasi baskı arasındaki çizgi incelir. Zagreb'in geçmiş için hesap sorma hakkı var; ama Avrupa üyeliği için koşul olarak gelen bir liste, yalnızca adalet hakkında değil, güç hakkında da bir mesaj taşır her zaman.

Karadağ'daki Sırpların lideri Milan Knežević, ültimatomu Podgorica için aşağılayıcı olarak değerlendirdi. Öte yandan Hırvat temsilciler, bunu uzun süredir bekleyen yükümlülüklerin yerine getirilmesi olarak görüyor. Gerçek, Balkanlar'da her zaman olduğu gibi, tümüyle hiçbir tarafta değil.

Ve Makedonya buna tanıdık bir duyguyla bakıyor. Kendi AB yolumuz kaç kez bir komşunun taleplerine bağlandı - isimler, kimlikler, müzakere fasıllarına sıkıştırılmış tarih? Balkanlar bu sahneyi iyi bilir: Birliğin kapısındaki küçük bir ülke ve her zaman zaten içeride olan birinden gelen koşul. Soru, Karadağ'ın ödeyip ödemeyeceği değil - ne kadar ödeyeceği ve hesabı kapattığında onurdan geriye ne kaldığı.