Meclis, bakanlıksız yeni bir bakan edindi - Makedonya'daki Türklerin Demokratik Partisi'nin başkanı Zülfikar Zejnula. Atanması için 67 vekil oy verdi, 13'ü karşı çıktı. Ama oy sayısından daha ilginç olan, arkasındaki hesap: bu hamleyle VMRO-DPMNE öncülüğündeki koalisyon kendi kampına bir vekil daha kattı.

Türklerin Demokratik Partisi şimdiye dek Avrupa Cephesi'nin bir parçasıydı, DUI ile koalisyon halinde. Şimdi iktidara geçiyor. Böylece VMRO-DPMNE öncülüğündeki çoğunluk - VLEN ve ZNAM ortakları olmadan - 59 vekile çıkıyor. Bakanlıksız bir bakanın neden önemli olduğunu anlamak isteyen, iş tanımına değil, Meclis'teki aritmetiğe baksın.

Zejnula'nın seçiminin önceki hükümet revizyonundan ayrı tutulması tesadüf değil. Aynı paketin parçası olsaydı, bakanların en fazla üçte birinin değiştirilmesine ilişkin anayasal sınırı aşacaktı; bu da tamamen yeni bir hükümet seçilmesi prosedürünü tetikleyecekti. Yani burada hiçbir şey tesadüf değil - her adım Anayasa'nın son hükmüne kadar hesaplanmış.

Muhalefet alaycılıktan geri durmadı. Vekiller, yeni bakanın „ayrandan, bozadan mı yoksa Badinter'den mi” sorumlu olduğunu ironik biçimde sordu; makamın birini temsil etmek için değil, çoğunluğu pekiştirmek için var olduğunu ima ettiler. Oliver Spasovski, hükümetin yeni üyesinin görevleri ve portföyü hakkında net ayrıntılar istedi - kural olarak var olmayan ayrıntılar.

Başbakan Hristijan Mickoski atamayı, „kurumları, vatandaşların sorunlarını çözme sorumluluğu ve kapasitesi olan insanların yönetmesi gerekir” cümlesiyle savunuyor. Her duruma uygun güzel bir cümle. Ama tüm bu revizyonun üzerinde asılı duran soru şu: vatandaşlar daha iyi bir hükümet mi alıyor - yoksa terazide sadece bir vekil mi taraf değiştiriyor?