Ревизија во Институтот за јавно здравје откри слика што тешко се чита без да се запрашаш каде оделе парите. Кабел за интернет мрежа платен 15.000 евра – и никој не знае каде е денес. Прослава за стогодишнината, во траење од еден час – 50.000 евра. „Како може за еден час да се потрошат 50.000 евра?”, прашува директорката Марија Андоновска, која самата побарала дополнителна ревизија од Државниот завод за ревизија.

Списокот продолжува. Договори за мобилна телефонија од 1,6 милиони денари – двојно над планираните. Фиксна телефонија 1,1 милион денари – повторно двојно. Незаконски додатоци на плати, недостасувачка документација за поделени компјутери, лаптопи и телефони. „Не најдовме ниту една работа извршена законски или според правилата”, вели Андоновска.

Поразителна е сликата за состојбата на сметката. Кога новото раководство дошло, институтот имал нула денари на сметката. Денес, тврдат, на неа има околу 150 милиони денари, со уште 50 милиони во наплатени побарувања. Истовремено, трошоците за репрезентација биле сведени од 500.000 денари на нула.

Но најопасниот дел не е финансиски. Ревизијата откри дека немало целосна евиденција за потрошените вакцини и дека клучни здравствени извештаи доцнеле – а тоа веќе не е прашање на пари, туку на јавно здравје. Кога институцијата што треба да го чува здравјето на нацијата не знае колку вакцини потрошила, проблемот не е сметководствен, туку егзистенцијален.

Случајот е пријавен до надлежните, вклучително и до одделот за корупција. Конкретни исходи сè уште нема – документацијата е обемна. Но прашањето што граѓанинот го носи е поедноставно од секоја ревизија: ако едночасовна прослава чини 50.000 евра, колку чинеле работите што немало кој да ги ревидира со години?