Повик за „народен собир” посветен на македонско-руското пријателство, закажан кај руска православна црква во селото Блатец, испанични дел од црковните кругови – а најгласно се огради токму онаа црква во чие име наводно се организирал. Граѓаните од Виница и Кочани беа повикани преку социјалните мрежи на собир на 14 јуни, но кој точно стои зад поканата – остана непознато.

Македонската православна црква – Охридска архиепископија брзо се дистанцираше. Свештеникот Драган Арсовски соопшти дека собирот „не е под покровителство на Црквата и е без знаење и благослов на надлежниот владика”, додавајќи дека објектот е во изградба и воопшто не е соодветен за вакви настани. Кога беше контактирана, МПЦ-ОА изјави дека за прв пат слуша за таков повик.

И тука е она што вреди да се забележи. Кога анонимен организатор користи религиозни симболи и недовршена црква за повик со јасна геополитичка боја, прашањето на одговорност станува централно. Кој стои зад поканата? Кој ја плаќа? И зошто токму руско-православната тема, токму сега, токму во едно мало село на исток?

Поентата не е во самиот собир – можеби ќе се одржи, можеби не. Поентата е во моделот: национални и верски теми што мобилизираат луѓе без никаков транспарентен потпис зад нив. На Балканот ова го гледавме премногу пати за да го прифатиме како невина иницијатива. Кога никој не сака да си го стави името под повикот, тоа само по себе е порака.