Кога некој по развод ќе се појави со партнер дваесет години помлад, коментарот е готов пред да заврши реченицата. Криза на средовечност, суета, бегање од огледалото. Психолошката Лара Ферејро тврди дека тоа читање најчесто промашува, и нејзиното објаснување е поинтересно од озборувањето.

„Понекогаш не бараат навистина ‘млад човек’ – бараат нова верзија од себе”, вели Ферејро, авторка на книгата ¡Ni un capullo más!. Разликата е суштинска. Во првиот случај станува збор за возраста на другиот. Во вториот, за тоа кој сакаш да бидеш во следната фаза, а партнерот е само средството преку кое се проверува дали таа верзија воопшто постои.

Нејзиниот втор аргумент е чисто аритметички. „На дваесет и пет можеби бараш иден татко на децата, економска стабилност, стан и семеен проект. На педесет тие потреби веќе се решени.” Кога списокот е затворен, критериумите не се менуваат од каприц – се менуваат затоа што старите повеќе не мерат ништо. Она што останува е далеку помалку мерливо: со кого ти е леко в собата.

Она што всушност се бара

Ферејро посочува дека клучното чувство не е она за кое сите претпоставуваат. Не се работи само за тоа да се чувствуваш посакуван – се работи за тоа да се чувствуваш ислушан и психолошки признаен. Тоа е поинаква валута од привлечноста и се троши побавно.

Нејзиниот заклучок е формулиран внимателно: жената што по развод се вљубува во постар маж не бега нужно од сопствената возраст, туку може да се приближува кон послободна верзија од себе. Истата логика важи и обратно, само што за мажите никој не поставува прашање.

И тука е делот што вреди да се задржи. Кога врската завршува по петнаесет или дваесет години, човекот што излегува од неа најчесто не знае кој е надвор од улогата. Изборот на партнер после тоа не е дијагноза – тоа е првиот обид да се одговори на прашањето. Дали одговорот е точен, тоа е сосема друга тема, и на неа психологијата има далеку помалку да каже отколку што сите би сакале.